Get Adobe Flash player

ခႏၶာႀကီးက ေသရာသြားေနပံု

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ အဂၢမဟာပဏၰိတ

မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး

မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ မဂၤလာတိုက္၌ ေဟာၾကားဆံုးမေတာ္မူေသာ

ခႏၶာႀကီးက ေသရာသြားေနပံု

ေန႔အလုပ္ေပးတရားေတာ္

(၄-၃-၆၀)

ဒီခႏၶာႀကီးကို ရ,ထားတယ္ဆိုတာ အားလံုးပဲ ခႏၶာရ, ထားၾကတယ္။ အခုဘယ္သူနဲ႔ အတူေနၾက သတံုး ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ခႏၶာငါးပါးနဲ႔ အတူတူေနၾကတယ္လုိ႔ ေျပာၾကရမွာပဲ၊ ဒီခႏၶာငါးပါးႀကီးဟာ ယခုအခါ၌ ဘယ္ကို အမွန္သြားေနသလဲလုိ႔ေမးရင္ ေသရာသြားေနတယ္လုိ႔ ေျဖရမွာပဲ … (မွန္ပါ့ ဘုရား)။

ဒီခႏၶာႀကီး၏ အမွန္သြားရာလမ္းကို ေျပာစမ္းပါ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ဘယ့္ႏွယ္ေျပာမလဲ … (ေသရာသြားေန ပါတယ္ဘုရား) ဒီလမ္းကိုေတာ့ျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔က သူက ထိုင္လ်က္နဲ႔လဲ သြားေနတာပဲ … (မွန္ပါဘုရား) အိပ္ရင္းလဲ … (သြားပါတယ္ဘုရား)၊ ထမင္းစားရင္လဲ … (သြားပါတယ္ဘုရား)၊ ေဆးလိပ္ ေသာက္ရင္း … (သြားပါတယ္ဘုရား)။ ေဆးလိပ္တစ္ဖြာနဲ႔ တစ္ဖြာ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ျဖင့္ ပထမအဖြာထက္ ဒုတိယ ဖြာလိုက္မႈသည္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသရာက ပိုနီးတယ္ဆိုတာေတာ့ ေျပာဖုိ႔မလိုေတာ့ဘူး … (မလိုပါ ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒီခႏၶာရ,ထားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္၏ အလုပ္သည္ ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ဟာ အၿမဲတမ္းအလုပ္ (မွန္ပါ့) ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတဲ့ အလုပ္သည္ကားလုိ႔ဆိုရင္ ယာယီတည္းခိုေနၾကတဲ့အလုပ္ … (မွန္ပါ့) အၿမဲတမ္း အလုပ္ကေတာ့ (ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ပါ ဘုရား)။

အဲဒီလိုမွတ္ထားေတာ့မွ ေၾသာ္ … ခႏၶာရေအာင္ ႀကိဳးစားတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မ်ားဟာ ေသရာသြားတာကို မပ်င္းေသးလုိ႔ ဒုတိယဘ၀ အစသည္ ရ,ခ်င္တာကိုးလုိ႔ သူ႕ကိုအျပစ္တင္ရမယ္ … (မွန္ပါ့) မထင္ထုိက္ဘူး လား … (တင္ထိုက္ပါတယ္ ဘုရား)။

ခႏၶာေနာက္ထပ္ရခ်င္တဲ့ပုဂၢိဳလ္ လူခႏၶာ၊ နတ္ခႏၶာ၊ ျဗဟၼာခႏၶာ ရခ်င္တဲ့ ခႏၶာရ၊ ေတာင္းခ်င္တဲ့ခႏၶာ ကိုေတာင္း၊ ေတာင္းတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟူသေရြ႕ကေတာ့ ေသရြာသြားတဲ့အလုပ္ကို မပ်င္းၾကေသးလုိ႔ကိုး … (မွန္ပါ့) ဒီအတိုင္းပဲေျပာရမယ္ … (မွန္ပါ့) ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ ခဏခဏသြားရတဲ့အလုပ္က မပ်င္းႏိုင္ေအာင္ဘဲ သူသည္ လုပ္ခ်င္ေသးလုိ႔ ဒီခႏၶာရခ်င္တာပဲလုိ႔ ဒီလို ေျပာၾကရမယ္ … (မွန္ပါ့)။

ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမေတြ ဒီခႏၶာႀကီးဟာျဖင့္ သူ႕အလုပ္က အၿမဲတမ္းလုပ္တာဟာ သူလုပ္ခ်င္လုိ႔ လုပ္ရသမားလုိ႔ ေမးဖုိ႔လုိလာတယ္ … (မွန္ပါ့) သူ႕ကိုခင္မင္ေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္သည္ ခင္မင္လုိ႔ရတာ ပဲ ဒီခႏၶာႀကီးဟာ … (မွန္ပါ့) ခင္မင္တဲ့ သေဘာေၾကာင့္ ဒီခႏၶာႀကီး ေပၚလာတယ္၊ ခင္မင္တဲ့ သေဘာမရွိလုိ႔ ရွိရင္ … (မေပၚပါ ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒီခင္မင္တဲ့ အလုပ္မျပတ္ေသးသေရြ႕ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသရာသြားတဲ့အလုပ္ ေနာက္ဆုတ္မယ္ မဟုတ္ပါဘူး … (မွန္ပါ့)။ ခင္မင္တဲ့အလုပ္ မျပတ္သေရြ႕ ေသရာသြားမည့္အလုပ္ ေနာက္မဆုတ္ပါဘူးဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ပါဗ၊ သေဘာပါပလား … (ပါ, ပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ဒီေန႔ေရွ႕ပိုင္းမွာ ဘုန္းႀကီး သတိေပးခ်င္တာက ေၾသာ္ … ဒကာ ဒကာမေတြ လမ္းမွားေတာ့ျဖင့္ လိုက္ခဲ့ၾကလုိ႔ ျပင္လုိ႔မရခဲ့ၾကဘူး … (မွန္ပါ့)။

ခႏၶာႀကီး ဆုေတာင္းၿပီးသကာလ လာခဲ့ၾကလုိ႔ ခႏၶာရေအာင္ ဆုေတာင္းလာၾကလုိ႔ ေသရာသြားတဲ့ အလုပ္ကို ေနာက္ဆုတ္လုိ႔ ရၾကေသးရဲ႕လား … (မရပါဘုရား)။

အခုမွ ကိုယ္က်ိဳးနည္းမွန္း သိေန႐ံုနဲ႔လဲ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … (မွန္ပါ့) တက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း ျမင္ေသးရဲ႕လား (မျမင္ပါဘုရား) ကိုယ့္အလုပ္က ဘယ္ကိုမွန္မွန္ သြားေနရသလဲ … (ေသရာကို မွန္မွန္သြား ေနရပါတယ္ဘုရား) သြားရမွာပဲ၊ ဇရာက ေမာင္းထုတ္ေနတာကိုး … (မွန္ပါ့)။

ဇရာက ေန႔တိုင္းေမာင္းထုတ္ေန ဗ်ာဓိဆီေရာက္၊ ဇရာဆိုတဲ့ ဒဏ္ခ်က္ကလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးႏွင္ေနေတာ့ ဗ်ာဓိဆိုတဲ့ အိပ္ရာဖ်ာကပ္ အလုပ္သုိ႔ ေရာက္ရေတာ့မယ္ … (မွန္ပါ့)။

အဲဒီဗ်ာဓိဆိုတဲ့ အိပ္ရာဖ်ာကပ္အလုပ္သုိ႔ ေရာက္တဲ့အခါ ေျခမသယ္ႏိုင္ လက္မသယ္ႏိုင္နဲ႔ မရဏဆိုတဲ့ ဓမၼစီမံသလို ကိုယ့္မွာ အသာခံ႐ံုပဲ ဆိုတာကလဲ ေသခ်ာေနတယ္ … (ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီခႏၶာႀကီးဟာျဖင့္ နဂိုက အေနလြဲခဲ့လုိ႔ အခုေတာ့ အရေတာ့ျဖင့္ လြဲေနၾကၿပီေပါ့။ မဆိုထိုက္ဘူးလား (ဆိုထိုက္ပါတယ္ဘုရား)။

လြဲလိုက္တာမွ ျပင္လုိ႔ေတာင္ ရေသးရဲ႕လားလုိ႔ေမးရင္ (မရပါဘုရား) ေသရြာသြားတဲ့လူအတြက္ မတတ္ႏိုင္ဘူး … (မွန္ပါ့) ဘုရားေဟာတဲ့နည္းအတိုင္း ဘုန္းႀကီးတုိ႔ တတ္ႏိုင္တာက ေနာက္ထပ္ မသြားဖုိ႔သာ တတ္ႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။

အခုမသြားဖုိ႔ရာ အလုပ္ကိုေတာ့ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး … (မွန္ပါ့) ေနာက္ထပ္ ဒီစခန္းနဲ႔ ဒီလမ္းမ်ိဳးမေတြ႕ရေအာင္၊ မႀကံဳရေအာင္ေတာ့ျဖင့္ တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းလမ္းရွိပါတယ္လုိ႔ပဲ မွတ္ၾကပါ … (မွန္ပါ့)။

အဲဒီေတာ့ အခုေတာ့ျဖင့္ မတတ္ႏိုင္တာ ဘာျဖစ္လုိ႔ မတတ္ႏိုင္ပါလိမ့္မတံုးလုိ႔ ဦးဘတင္ ေမးဖုိ႔လိုလာတယ္ … (မွန္ပါ့) ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကိုယ္တိုင္က အရယူထားလုိ႔ မတတ္ႏိုင္တာပါလုိ႔ ေျဖ႐ံုပဲ … (မွန္ပါ့)။

ဘယ္လို ေျဖၾကပါ့မလဲ (တပည့္ေတာ္တုိ႔က အရယူထားလုိ႔ မတတ္ႏိုင္တာပါဘုရား)၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကိုက လက္မလႊတ္ခ်င္လုိ႔ (မွန္ပါ့) လက္မလႊတ္ခ်င္လုိ႔ အရအၿမဲဆုပ္ထားတဲ့အတြက္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ ဒီဥစၥာျဖင့္ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဥပါဒါန္က စြဲၿပီးလုပ္ထားတဲ့ အလုပ္ႀကီးတစ္ခုကိုး … (မွန္ပါ့)။

အဲဒီေတာ့ တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းကေလး ေရွ႕ပိုင္းမွာ နည္း, နည္းနည္းေပးမယ္၊ ဒါကို ၾကပ္ၾကပ္သတိ ထားပါေနာ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။

တတ္ႏိုင္တဲ့နည္းကိုပဲ ေပးပါမယ္။ ဒီဘ၀မွာေတာ့ျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဆုေတာင္းျပည့္ေနတဲ့အတြက္ တားဆီးုလို႕မရဘူး၊ ေနာက္မေတြ႕တဲ့နည္းကေလး ဒါကိုပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ နည္းယူၿပီး ႀကိဳးစားဖုိ႔ အေရးႀကီးပါ တယ္ (ႀကီးပါတယ္ ဘုရား)။

ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီး လက္ထက္က ဖဂၢဳဏဆိုတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးရွိတယ္။ အဲဒီရွင္ဖဂၢဳဏ ဆုိတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးဟာ ဒကာသစ္တုိ႔ ကိုျမေရႊတုိ႔ မမာဘူးေပါ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့) မမာေတာ့ ရွင္အာနႏၵာက သြားၾကည့္တယ္။ ေၾသာ္ … သနားစရာပဲ၊ ခိုကိုးရာမဲ့ ျဖစ္ေနတယ္၊ မမာတာကလဲ လြန္လုိ႔ပါကလား … ေရာဂါကလဲႀကီးလိုက္တာ၊ ဒါနဲ႔ ရွင္အာနႏၵာက ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးထဲ သြားေလွ်ာက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

အရွင္ဘုရား … ရွင္ဖဂၢဳဏဆိုတဲ့ ရဟန္းတစ္ပါးဟာ ဘာမွလဲ မသိမလိမၼာေသးပါဘူး။ ေ၀ဒနာကလဲ ႀကီးက်ယ္ပါတယ္၊ ဒီအတိုင္းပဲၾကည့္ရတာျဖင့္ အလြန္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္ ဘုရား၊ ဒါေၾကာင့္ အရွင္ဘုရား သနားသျဖင့္ ရွင္ဖဂၢဳဏရွိတဲ့ေနရာကို ၾကြေပးေတာ္မူပါလုိ႔ ရွင္အာနႏၵာကပဲ ေရွ႕ေဆာင္ေရွ႕ရြက္ လုပ္ၿပီး သြားေလွ်ာက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကလဲ ရွင္ဖဂၢဳဏရွိရာ သို႔ၾကြလာခဲ့တယ္၊ ဘုရားသခင္ ၾကြလာတယ္ဆိုေတာ့ လူမမာျဖစ္သူက ေနရာထိုင္ခင္း ေပးမလုိ႔ ခႏၶာကိုယ္ ထ,မလုိ ထိုင္မလို အ႐ိုအေသ သေဘာေတြျပေနေတာ့ ဘုရားက ငါ့မွာ ေနထိုင္စရာေတြရွိတယ္ မင္းကလူမမာမို႔ ဒီအတိုင္းပဲေန၊ ငါထိုင္စရာရွိတဲ့ ေနရာမွာ ထိုင္မယ္ဆိုၿပီး တားျမစ္ေတာ္မူတယ္….(မွန္ပါ့)။

ဒါနဲ႔ ဘုရားက မင္းေ၀ဒနာ ဘယ့္ႏွယ္ေနသတံုး စသည္ျဖင့္ သတင္းေမးေတာ့ ရွင္ဖဂၢဳဏက ေ၀ဒနာေတြဟာ ဘုရားမဆုတ္ပါဘူး၊ တိုးသာတိုးေနပါတယ္၊ ေခါင္းကိုက္လိုက္တာလဲ လြန္ေနတာပါပဲ ဘုရား၊ ၀မ္းထဲက နာတာေတြလဲ အင္မတန္မွ ျပင္းထန္ပါတယ္…အစရွိသည္နဲ႔ ေ၀ဒနာေတြက ႏွိပ္စက္ပံုေတြကို အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖံုဖံု ေလွ်ာက္ထားျပတယ္…. (မွန္ပါ့)။

ေလွ်ာက္ထားျပေတာ့ ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာလိုက္တာ ေ၀ဒနာက ေ၀ဒနာကၡႏၶာဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာကၡႏၶာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ ေဟ့လို႔ဆိုလိုရင္း …(မွန္ပါ့)။

ဒကာဒကာမေတြ ဘာတဲ့တံုး…(ေ၀ဒနာကၡႏၶာနဲ႔ ငါနဲ႔မေရာေစနဲ႔) ေ၀ဒနာကၡႏၶာက သူ႔ဟာသူ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊ ငါက သြားၿပီး မေရာပါနဲ႔၊ ေ၀ဒနာက သူ႔ဟာသူ ဟုိကနာလိုက္၊ ဟိုက က်ဥ္လိုက္၊ ဒီက ကိုက္လိုက္၊ ဟိုက ထိုးလိုက္၊ ဒီက ထိုးလိုက္နဲ႔ ခႏၶာကိုယ္ရွိေနရင္ ေ၀ဒနာကၡႏၶာခ်ည္းဆိုေသာေၾကာင့္ ဦးဘအုန္း ေ၀ဒနာကေတာ့ ရွိေနမွာပဲ၊ ေ၀ဒနာကၡႏၶာကိုးဗ် (မွန္ပါ့)။

အဲဒီအထဲ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဒကာ ဒကာမေတြ ေ၀ဒနာကၡႏၶာကို ေ၀ဒနာကၡႏၶာလုိ႔ပဲ သိထားရမယ္ …(မွန္ပါ့) ေၾသာ္ … ငါ့မွာ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းလုိ႔ ေ၀ဒနာထဲမွာ ငါ၀င္မထုိးလိုက္နဲ႔ …(မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီ ဘုရား)။

ေ၀ဒနာထဲမွာ … (ငါ၀င္မထုိးလိုက္ပါနဲ႔) ဒါ ေသခါနီးမွ ဒီတရား ပြားမ်ားရတယ္၊ နဂိုက ဘာမွမသိတဲ့ ဖဂၢဳဏရဟန္းကေလးဟာ အနာဂါမ္တည္ပါတယ္၊ ဒါကိုေျပာခ်င္လုိ႔ေနာ္ …(မွန္ပါ့)။

ေကာင္းၿပီ … ဒါက ဒီတရား ေရွ႕ထားတာ ေဟာလိုရင္း တရားက ဒါမဟုတ္ပါဘူး၊ ေသလြယ္ ေပ်ာက္လြယ္ အခါမုိ႔ ဒီဥစၥာက ေရွ႕ထားေဟာတယ္လုိ႔ မွတ္ထားၾကပါ …(မွန္ပါ့)။

ေသပံုေသနည္းမွာ ဒီေသနည္းဟာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဒကာ ဒကာမေတြကို ေရွ႕ပိုင္းက သိေစခ်င္လုိ႔ေျပာပါတယ္ …(မွန္ပါ့)။

ဘုရားက ရွင္ဖဂၢဳဏကို ေ၀ဒနာဟာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာပဲကြ … တဲ့၊ မင့္ခႏၶာထဲမွာ ဟိုေနရာေပၚလိုက္၊ ဒီေနရာေပၚလိုက္၊ အဲဒီမွာ ေၾသာ္ … ဟိုေနရာလဲ ငါနာတာပဲ၊ ဒီေနရာလဲ ငါနာတာပဲ၊ ငါကေလး သြားသြားမေရာနဲ႔တဲ့၊ သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။

ေ၀ဒနာကေတာ့ ေနရာတိုင္း ဟိုေနရာ ဒီေနရာမွာ မနာေပဘူးလား (နာပါတယ္ဘုရား)။ အဲဒါကို ဒကာဒကာမေတြက အင္း … ငါ့မွာျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းလုိ႔ လက္ေမာင္းနာလဲ ငါပဲ၊ က်ဳပ္လက္ေမာင္း နာေနျပန္ၿပီ၊ က်ဳပ္လည္ေခ်ာင္း နာေနျပန္ၿပီ၊ က်ဳပ္ရင္ေခါင္း နာေနျပန္ၿပီ အစရွိသည္နဲ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ငါတုိ႔က အဲဒီ ေ၀ဒနာနဲ႔ သြားသြားပူးတယ္ (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဘာနဲ႔သြားသြားပူးသလဲ … (က်ဳပ္တုိ႔ငါတို႔နဲ႔ သြားသြားပူးပါတယ္ဘုရား)။

ေ၀ဒနာနဲ႔ က်ဳပ္တုိ႕၊ ငါတုိ႔နဲ႔ သြားသြားၿပီးပူးကပ္ေတာ့ “ေ၀ဒနံ အတၱေတာ သမႏုပႆတိ” ေ၀ဒနံ - ေ၀ဒနာကို၊ အတၱေတာ - ငါ,ဟူ၍၊ သမႏုပႆတိ - ႐ႈ၍ေန၏ဆိုေတာ့ ငါ့မွာ ျဖစ္မွျဖစ္ရေလျခင္းဆိုၿပီး ေ၀ဒနာထဲမွာ ငါသြားေရာတယ္ …(မွန္ပါ့) ရွင္းၾကပလား … (ရွင္းပါၿပီ ဘုရား)။

ေ၀ဒနာထဲမွာ ငါသြားေရာတယ္ေနာ္ …(မွန္ပါ့) အဲဒါမမာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွန္လုိ႔ရွိရင္ ေရာတတ္ၾကပါတယ္ …(မွန္ပါ့) ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ဟာ ဘယ့္ႏွယ္ေနၾကသတံုး ... (ေရာတတ္ပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္စမ္းပါလား၊ ငါ့ေ၀ဒနာလုိ႔ ဆုိရမွာလဲ ငါကလဲတျခား၊ ေ၀ဒနာကလဲတျခား၊ ငါဆိုတာက ရွိတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး … (မွန္ပါ့) ဘာဆိုင္သတံုးဗ် (မဆိုင္ပါဘုရား) မဆိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေ၀ဒနာဟာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာေပါ့၊ ေ၀ဒနာကၡႏၶာဟာ အနိစၥပဲ … (မွန္ပါ့)။

ဒါျဖင့္ မမာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ ဥာဏ္ကေလးနဲ႔ ေၾသာ္ … ဒီေနရာ ေ၀ဒနာေပၚၿပီး ဒီေနရာမွာ ေ၀ဒနာပ်က္ တယ္၊ ဒီလိုသာ ဥာဏ္နဲ႔လိုက္ေနပါ၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီ ဘုရား) ေ၀ဒနာေပၚရာကို ျဖစ္ပ်က္လိုက္ ေနပါလုိ႔ သတိေပးလိုက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ၾကပါ။ ေ၀ဒနာကျဖင့္ အႏွံ႔အျပားေပၚလိမ့္မယ္။ ဘယ္က နာသတံုး၊ တစ္ကိုယ္လံုးက နာေပမယ့္ ျပင္းထန္တဲ့ေနရာကို ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပး … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီ ဘုရား)။

ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ဖဂၢဳဏေထရ္ကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ေဟ့လုိ႔ ဘုရားက ဒီလူမမာကို ဒါပဲ ေဟာေနတယ္ … (မွန္ပါ့)။

အားလံုး ဒကာ ဒကာမေတြ က်ဳပ္တုိ႔အားလံုးဟာ ေသမည့္ပုဂၢိဳလ္ခ်ည္းပဲ … (မွန္ပါ့) ေသေပမယ့္ ေ၀ဒနာနဲ႔ ေတြ႕ၾကရဦးမယ္ (မွန္ပါ့) မေတြ႕မည့္ပုဂၢိဳလ္ ဒီအထဲမွာ တစ္ေယာက္မွ မပါဘူး (မပါ,ပါဘုရား) အဲဒီ မေရာေစနဲ႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကေလးကို ရွင္းထားၾကပါ၊ အဓိပၸါယ္ရွင္းထားၾကပါ၊ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ … (မွန္ပါ့)။

ကိုျမေရႊ ဘာတဲ့တံုး (ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာပါေစနဲ႔ဘုရား) ေ၀ဒနာဆိုတာက ေ၀ဒနာကၡႏၶာပဲ။ ဒီအထဲ ငါသြားၿပီး ႐ႈပ္ေနတာ္ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။

ေ၀ဒနာက ဘာခႏၶာတံုး … (ေ၀ဒနာကၡႏၶာပါဘုရား) ေ၀ဒနာကၡႏၶာဆိုတာ ေ၀ဒနာေစတသိက္ပဲ၊ နာမ္ဓမၼတစ္မ်ိဳးပဲ၊ ငါဆိုတာက ဒိ႒ိဓမၼတစ္မ်ိဳးပဲ။ ဒိ႒ိနာမ္နဲ႔ ေ၀ဒနာနာမ္ကို သြားၿပီး ေရာေထြးပစ္ေနၾကတာ … (မွန္ပါ့)။

ပရမတ္သဘာ၀ကိုက တျခားစီပဲ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကေရာျဖစ္ေအာင္ ေရာေနတယ္ … (မွန္လွပါဘုရား) မဆိုႏိုင္ဘူးလား (ဆုိႏိုင္ပါတယ္ဘုရား) ပရမတ္ သဘာ၀ခ်င္းကေတာ့ ေရာရဲ႕လား … (မေရာပါဘုရား) ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘယ့္ႏွယ္တံုး (ေရာေနၾကပါတယ္ဘုရား)

ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ေလာကြတ္ေခ်ာ္လြန္းတယ္ … (မွန္ပါ့)။ ေလာကြတ္ေခ်ာ္လြန္းတယ္လုိ႔ ဆုိထိုက္ - မဆိုထိုက္ (ဆိုထိုက္ပါတယ္ဘုရား)။

ေ၀ဒနာက ေ၀ဒနာေစတသိက္ ေ၀ဒနာနာမ္ ဓမၼတစ္မ်ိဳး၊ ငါဆိုတဲ့ ဥစၥာ ဒိ႒ိနာမ္တစ္မ်ိဳး … (မွန္ပါ့ဘုရား)။ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ သဘာ၀ခ်င္း ေရာစပ္လုိ႔မရဘူး … (မွန္ပါ့)။

ေရာမရေပမယ့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ထံုးစံက သူမ်ားပါးစပ္မွာ လမ္းဆံုးေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြ ျဖစ္ေနေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကိုပင္လွ်င္ ငါ့လည္ပင္းက နာလိုက္တာ၊ ငါ့၀မ္းထဲက နာလိုက္တာ၊ ငါ့ေျခသလံုးက နာလိုက္တာ၊ အစရွိသည္နဲ႔ ေ၀ဒနာက ေျခဖမိုးမွာေပၚတာ ငါက ၀မ္းထဲကေနၿပီး သြားေရာတာပဲ … (မွန္ပါ့)၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ေ၀ဒနာက ေျခဖမိုးမွာ ေပၚတယ္၊ ငါက ဘယ္ေနရာသြားေရာသလဲ (၀မ္းထဲသြားေရာပါတယ္ဘုရား)၊ အေ၀းႀကီးပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔မို႔ ေဆြမ်ိဳးေတာ္တတ္ပါေပတယ္၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ေ၀းတာကေတာ့ မေ၀းဘူးလား (ေ၀းပါတယ္ဘုရား) ေ၀ဒနာက ကာယဒြါရ ကိုယ္ေပၚမွာ ေပၚေနတယ္၊ မေနာဒြါရကေနၿပီး သြားၿပီးေရာလိုက္တယ္၊ သြားၿပီးေရာလိုက္တဲ့အတြက္ ငါ့မွာျဖစ္ရေလျခင္း စသည္ျဖစ္လာတယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ ေရာမိတဲ့အတြက္ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ ဒကာဒကာမေတြ၌ “ေ၀ဒနံ အတၱေတာ သမႏုႆတိ” ဆိုၿပီး ေသခါနီးေတာင္ ဒိ႒ိကျဖစ္လာတတ္တယ္ … (မွန္ပါ့) နာလိုက္တဲ့ျဖစ္ျခင္း … (မွန္ပါ့)။

ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ဒိ႒ိျဖစ္တာတံုးဆိုေတာ့ ကိုယ္ေပၚမွာေပၚတဲ့ ေ၀ဒနာကို ၀မ္းထဲက ဒိ႒ိေစတသိက္ကသြားၿပီး သကာလ အဲဒီ ေ၀ဒနာဟာ ငါပဲလုိ႔ တစ္ခါတည္း ဒိ႒ိစြဲ စြဲသြားတာနဲ႔ ဦးဘတင္ ကိုယ္က်ိဳးနည္းတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ေ၀ဒနာက ေျခဖမိုးေပၚတယ္၊ ငါက ၀မ္းထဲမွာ၊ အဲဒီ ၀မ္းထဲကေနၿပီး သကာလ ေျခဖမိုးေပၚမွာျဖစ္တဲ့ ေ၀ဒနာဟာ ငါပဲလုိ႔ သူဟာ ၀မ္းထဲက ငါနဲ႔ သြားၿပီးေရာလိုက္တယ္ (မွန္ပါ့) မေရာလိုက္ဘူးလား … (ေရာလုိက္ပါတယ္ဘုရား)။

ေရာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေ၀ဒနာကို ငါထင္တဲ့ေ၀ဒနံ အတၱေတာ သမႏုပႆတိဆိုၿပီး သကာလ ဦးဘအုန္း ေ၀ေဒနာဟာ ငါျဖစ္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့) ငါျဖစ္သြားေတာ့ ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္လာသတံုးဆိုေတာ့ ငါေတာ့ျဖင့္ ဒီေ၀ဒနာနဲ႔ ေသရေတာ့မွာပဲ လာျပန္တာပဲ … (မွန္ပါ့)။

ဒီမွာလဲဘုရားက မေရာေစနဲ႔ကြ၊ မေရာေစနဲ႔ကြလုိ႔ ဘုရားက ရွင္ဖဂၢဳဏကို ေဟာတယ္ … (မွန္ပါ့) ဖဂၢဳဏကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ ဘယ့္ႏွယ္တံုး (မေရာေစနဲ႔) မေရာေစနဲ႔ဆိုေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ ဒိ႒ိနဲ႔ မေရာလုိ႔ ရွိရင္ျဖင့္ မေရာေစနဲ႔ဆိုတာ ေျပာေတာ့အလြယ္ကေလး … (မွန္ပါ့) မေရာေစနဲ႔ ဥစၥာသည္ ငါနဲ႔သြားမေရာနဲ႔ … (မွန္ပါ့)။

အဲဒါမေရာေအာင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ရမတံုးဆိုလုိ႔ ရွိရင္ျဖင့္ ေ၀ဒနာဟာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ၊ ေ၀ဒနာကၡႏၶာ သည္ကားလုိ႔ ဆုိရင္ျဖင့္ မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ သြားမေရာဘဲနဲ႔ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ လွည့္ပစ္လိုက္၊ ေ၀ဒနံ အနိစၥေတာ သမႏုပႆတိ၊ ေ၀ဒနာဟာ အနိစၥပဲလုိ႔ ႐ႈေပးလိုက္ပါ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ခုနင္တုန္းကေတာ့ မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ သြားေရာတယ္၊ အခုေတာ့ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ ႐ႈလိုက္တယ္ … (မွန္ပါ့) မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ သြားေရာတုန္းကေတာ့ အပါယ္သြားရေတာ့မယ္၊ အခု သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ ေရာတဲ့အခါက်ေတာ့ ေ၀ဒနာေနာက္က မဂ္လိုက္မလာဘူးလား (လိုက္ပါတယ္ဘုရား) သမၼာဒိ႒ိ မဂၢင္လုိက္တယ္၊ ခုနင္က မိစာၦဒိ႒ိလိုက္ေနတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ေရာေတာ့ (မိစာၦဒိ႒ိလိုက္ပါတယ္) ေ၀ဒနာဟာ ငါလဲမဟုတ္ပါဘူး၊ အနိစ         ၥပါလုိ႔ သိလိုက္တဲ့အခါ က်ေတာ့ သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ သိတာမေရာက္ဘူးလား … (ေရာက္ပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီလို ဘုရားကေဟာလိုက္တယ္။ ဖဂၢဳဏရဟန္းကေလး မမာေနတာ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ေနာ္ (မွန္ပါ့) မမာေနတာကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲပဆိုေတာ့ ျဖစ္ပ်က္႐ႈဆိုတဲ့ စကားျဖည့္စြက္မွရတယ္လုိ႔ ဦးဘတင္တုိ႔ မွတ္ရလိမ့္မယ္ (မွန္ပါ့) ျဖစ္ပ်က္မ႐ႈ ေတာ္ပါ့မလား … (မေတာ္ပါဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ေ၀ဒနာကို အတၱေတာ န သမႏုပႆတိ - ေ၀ဒနာဟာ ငါမဟုတ္ဘူး၊ ဒီဥစၥာ အနိစၥသာဟုတ္ တယ္၊ ဒီလို ဒကာ ဒကာမေတြက ႐ႈေပးလုိက္ေတာ့ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ဒကာ ဒကာမေတြမွာ ဘယ္လုိျဖစ္လာသတံုးဆိုလုိ႔ရွိရင္ ေ၀ဒနာ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ၀ိပႆနာမဂ္ဥာဏ္ ရ,ရလာတယ္ (မွန္ပါ့)၊ ဘယ္လို မဂ္ဥာဏ္ရပါလိမ့္မတံုးလုိ႔ ေမးတဲ့အခါက်ေတာ့ ေ၀ဒနာက ျဖစ္ပ်က္၊ ငါမဟုတ္မွန္း သိတာက မဂ္ … (မွန္ပါ့)။

ေ၀ဒနာက … (ျဖစ္ပ်က္ပါဘုရား) ငါမဟုတ္မွန္းသိတာက (မဂ္ပါဘုရား) ငါမွမဟုတ္ဘဲ အနိစၥပဲလုိ႔ သူသိလိုက္ၿပီကုိး၊ သူသိလိုက္ေတာ့ မဂ္မျဖစ္သြားဘူးလား … (ျဖစ္သြားပါတယ္ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဖဂၢဳဏရဟန္းကေလးကို ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ရွင္းၾကပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာၿပီးသကာလ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာတဲ့နည္း႐ႈပါလုိ႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ေ၀ဒနာဟာ ငါမဟုတ္ဘူး၊ အနိစၥသာဟုတ္တယ္၊ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း လိုက္ေနတာ ေပါ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့)။

ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း လိုက္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ဖဂၢဏက ဘယ့္ႏွယ္ျဖစ္သြားသတံုးဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာျဖစ္ ပ်က္ေတြခ်ည္းျမင္ရာက ဥာဏ္ရင့္သန္လြန္းမက သန္လာေတာ့ ေ၀ဒနာက ေပ်ာက္ထြက္သြားတယ္၊ ေ၀ဒနာနံခေယာ ဘိကၡဳ ဆိုတဲ့အတိုင္း ျဖစ္သြားတယ္ဆိုၾကပါစုိ႔၊ ေ၀ဒနာကုန္ေအာင္ ႐ႈႏိုင္တဲ့ ရဟန္းကေလး ျဖစ္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ဦးဘတင္ ဘယ္လုိျဖစ္သြားပါလိမ့္ … (ေ၀ဒနာကုန္ေအာင္ ႐ႈႏိုင္တဲ့ရဟန္း ျဖစ္သြားပါတယ္ဘုရား) ေ၀ဒနာကုန္တယ္ဆိုတာ ဒကာ ဒကာမေတြ စဥ္းစားၾကည့္ပါလား၊ နဂိုက ေ၀ဒနာလုိ႔သာဆိုတယ္၊ ကိုယ္႐ႈေတာ့ အနိစၥပဲေတြ႕တယ္ … (မွန္ပါ့) မကုန္ဘူးလား၊ ကုန္သလား … (ကုန္ပါတယ္ဘုရား)။

နဂိုက ေ၀ဒနာေတြေနာ္ … (မွန္ပါ့) ႐ႈတဲ့ဥာဏ္နဲ႔ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘာေတြ႕သတံုး … (အနိစၥပဲ ေတြ႕ပါတယ္ဘုရား) အဲဒီ အနိစၥေတြခ်ည္း ေတြ႕ၿပီးသကာလေနေတာ့ ဖဂၢဳဏမွာ အရင္လို မ်က္ႏွာၫိႈးငယ္ မေနေတာ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ေတာ့ ကြဲထြက္သြားၿပီဆိုတာ သိႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

အရင္တုန္းကေတာ့ နာလိုက္တာ ျပဳလိုက္တာ ဘယ္လိုေနရမန္းမသိဘူး၊ ဘယ္လိုထိုင္ရမွန္း မသိဘူး၊ ေရွ႕သာတိုးေနတယ္၊ ေနာက္မဆုတ္ဘူးနဲ႔ ေ၀ဒနာတစ္ခုတည္းကုိပဲ ေရွ႕တိုးလိုက္ ေနာက္ဆုတ္လိုက္ဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာကို အတၱဒိ႒ိ ျဖစ္ေနတာေပါ့ … (မွန္ပါ့)။

ဒါနဲ႔ ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးလဲ ၾကြသြားတယ္။ အဲဒီေတာ့ ရွင္ဖဂၢဳဏက ဘယ္လိုသိလိုက္ သတံုးဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာ ကေလးသည္ကား … လုိ႔ ဆုိလုိ႔ရွိရင္ အနိစၥပဲ၊ ျဖစ္ပ်က္ပဲလုိ႔ သိသိေနတယ္၊ ၾကာေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကေလးေတြဟာ အနိစၥျမင္ပါမ်ားေတာ့ ကုန္ထြက္သြားမယ္၊ ေ၀ဒနာနံ ခေယာကိုးဗ် … (မွန္ပါ့)။

အနိစၥကုန္ထြက္သြားေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေ၀ဒနာကၡႏၶာႀကီးလုိ႔ ေျပာထားေတာ့ ခႏၶာပါ အာ႐ံုအျဖစ္မွ ေပ်ာက္သြားတာေပါ့ … (မွန္ပါ့)။

ခႏၶာေပ်ာက္သြားေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီေနရာမွာ ခႏၶာခ်ဳပ္ဆံုးရာကို ျမင္လာတယ္ … (မွန္ပါ့) ျမင္လာေတာ့ ေ၀ဒနာနံ ေယာ ဘိကၡဳ - ေ၀ဒနာကုန္တဲ့ရဟန္း ျဖစ္လာတယ္ (မွန္ပါ့ဘုရား) ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ ကုန္ပါလိမ့္မတံုးဆိုေတာ့ ေသာေ၀ဒနံ ပရိညာယ။ ေသာ၊ ထုိရဟန္းသည္။ ေ၀ဒနံ၊ ေ၀ဒနာကို။ ပရိညာယ၊ ျဖစ္တဲ့ပ်က္တဲ့ သေဘာသာဟု ပိုင္းျခားႏိုင္၍ ေ၀ဒနာမဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ပ်က္သေဘာ ပါပဲ … (မွန္ပါ့)။

ေ၀ဒနာကို ျဖစ္ပ်က္သေဘာ သိေသာေၾကာင့္ ေ၀ဒနာ ပစၥယာ တဏွာေကာ လာရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)၊ ေမာဟေကာ … (မလာပါဘုရား) ဒိ႒ိေကာ (မလာပါဘုရား) ဒါျဖင့္ ကာမာသ၀ ဘ၀ါသ၀ ဒိ႒ာသ၀ အ၀ိဇၨာသ၀ဆိုတဲ့ အာသေ၀ါ ကုန္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ေသာ၊ ထုိရဟန္းသည္။ ေ၀ဒနံ၊ ေ၀ဒနာကို။ ပရိညာယ၊ ေၾသာ္ … ဒီဥစၥာသည္ ျဖစ္ၿပီးပ်က္တဲ့ သေဘာမွ တစ္ပါး ဘာမွမရွိပါကလားဟု ပိုင္းျခားဆင္ျခင္ သိျမင္ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ဒိေ႒၀ ဓေမၼအနာသေ၀ါ … တဲ့။ ေ၀ဒနာပစၥယာမဂ္သာ ျဖစ္ေနေတာ့ ဦးဘအုန္း တဏွာဒိ႒ိ လာေသးရဲ႕လား (မလာပါဘုရား) အ၀ိဇၨာေကာ … (မလာပါဘုရား)။

ျဖစ္ပ်က္ကို မသိရင္ အ၀ိဇၨာ၊ အခုေတာ့ ျဖစ္ပ်က္ကို သိေနေတာ့ ၀ိဇၨာျဖစ္ေနေတာ့ အ၀ိဇၨာသ၀လဲ လာေသားရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒကာဒကာမေတြ ဒါက ဒကာဒကာမေတြ၏ ခႏၶာေ၀ဒနာ ဒီကေနၿပီး သကာလ ျဖစ္ပ်က္ေတြ ႐ႈေနကတည္းက မဂၢင္ေတြလုိ႔ မဆုိႏိုင္ဘူးလား (ဆိုႏိုင္ပါတယ္ဘုရား) ဒါက ဒကာ ဒကာမေတြ၏ ခံစားတဲ့ ေ၀ဒနာေပါ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့) ဒီကေန႔ ႐ႈတာက ဘာပါလိမ့္ … (မဂၢင္ပါဘုရား) မဂၢင္နဲ႔ သိပါတယ္တဲ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ပရိညာယ၊ ဒါဟာအျဖစ္အပ်က္မွ တစ္ပါး ဘာမွမဟုတ္ပါလားလုိ႔ ပိုင္းျခင္းၿပီး သိလိုက္တဲ့အတြက္ ေ၀ဒနာနဲ႔ ဒီက ငါနဲ႕ေကာ ေရာေသးလား (မေရာပါဘုရား)။

ဒါ မလာရင္ေတာ့ ေနာက္က ငါလိုက္မွာပဲ … (မွန္ပါ့) ငါဆုိရင္ ဒိ႒ာသ၀လာၿပီ … (မွန္ပါ့) မလာေပဘူးလား (လာပါတယ္ဘုရား) ေ၀ဒနာသည္ အျဖစ္အပ်က္ပါပဲ ဆုိသျဖင့္ အ၀ိဇၨာသ၀ေကာ လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)၊

ဒါျဖင့္ ေနာက္ကေနၿပီး အာသေ၀ါတရား မခ်ဳပ္ဘူးလား၊ (ခ်ဳပ္ပါတယ္ဘုရား) ဘာျဖစ္လုိ႔ ခ်ဳပ္သတံုး၊ ေဟာဒီ မဂ္၀င္လုိ႔ခ်ဳပ္တယ္ … (မွန္ပါ) ေ၀ဒနာေပၚ၌ ခ်ဳပ္လုိ႔ မဂ္၀င္တယ္လုိ႔ မွတ္လိုက္စမ္းပါ … (မွန္ပါ)။

မဂ္ပဲျဖစ္ပ်က္သာ အစစ္ပါပဲဆုိၿပီး သကာလ ဦးဘအုန္း ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိလုိက္တာနဲ႔ (မွန္ပါ့) ေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိတာဟာ ဒုကၡသစၥာသိတာပါပဲ … (မွန္ပါ)။

ဒိေ႒၀ဓေမၼအနာသေ၀ါတဲ့၊ ႐ႈတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ အာသေ၀ါကို မရွိဘူး။ ဒီဘက ရွိေသးရဲ႕လား … (မရွိပါဘုရား) ေနာက္က ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေတာ့ ဘာရွိသတံုး … (မရွိပါဘုရား)

ေ၀ဒနာပစၥယာ တဏွာေကာ လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား) တဏွာလာရင္ ကာမာသ၀ျဖစ္ရမယ္၊ ေ၀ဒနာကို ငါစြဲရင္ ဒိ႒ာသ၀ျဖစ္ရမယ္၊ (မွန္ပါ့) လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား) ဘယ္သူကလာေနသတံုး (မဂ္လာပါတယ္ဘုရား) မဂ္လာတာပဲရွိတာပဲ၊ မဂ္မလာရင္ေတာ့ သူတုိ႔လာရမယ္ … (မွန္ပါ) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား) ဒါျဖင့္ အာသေ၀ါတရားေတြ မကုန္ဘူးလား … (ကုန္ပါတယ္ ဘုရား)။

ဒါနဲ႕ ဖဂၢဳဏမေထရ္ကလဲ ဒီလုိပဲ႐ႈေနတယ္ဆိုၾကပါစုိ႔ … (မွန္ပါ) ေ၀ဒနာဟာ ျဖစ္ပ်က္ပဲ … ျဖစ္ပ်က္ပဲ … ျဖစ္ပ်က္ပဲ … ျဖစ္ပ်က္ပဲလုိ႔ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း ဒီကေနၿပီး သကာလ ပိုင္းျခားသိေနတယ္၊ ပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္ သိေနတာပဲ … (မွန္ပါ)။

ဒါျဖင့္ ေ၀ဒနာေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေသာေၾကာင့္ ေနာက္က အာသ၀ မလာရဘူး … (မွန္ပါ) ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ေနာက္ကဘာတံုး (အာသေ၀ါ မလာရပါဘုရား) အာသ၀ မလာရဘူးဆိုေတာ့ ဦးဘအုန္းတုိ႔က စဥ္းစားရမယ္ေနာ္။

ကမာသ၀ဆုိရင္ ေလာဘေနရမယ္၊ ေလာဘဆိုရင္ တဏွာဥပါဒါန္, ကံလာမယ္ … (မွန္ပါ) မလာေပဘူးလား … (လာပါတယ္ဘုရား)။

ဒိ႒ာသ၀ဆုိရင္ ဒိ႒ိကလဲ ေလာဘပဲ၊ တဏွာ, ဥပါဒါန္, ကံပဲ မလာေပဘူးလား … (လာပါတယ္ ဘုရား) အ၀ိဇၨာသ၀လာရင္ အ၀ိဇၨာသခၤါရ၀ိဥာဏ္က်ေအာင္ ေနာက္ဘ၀ေတြ မဆက္ေပဘူးလား … (ဆက္ပါတယ္ဘုရား) ကဲ - ဒါေတြလာေသးရဲကလား … (မလာပါဘုရား) ဘယ့္ႏွယ္ေၾကာင့္ မလာပါလိမ့္မတံုးဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာပိုင္းျခားသိလုိ႔ … (မွန္ပါ့)။

ဘယ္လုိဆိုၾကပါ့မလဲ (ေ၀ဒနာကို ပိုင္းျခားသိလုိ႔ပါဘုရား) ဘာနဲ႔ ပိုင္းျခားသိသလဲ … (မဂ္နဲ႔ ပိုင္းျခား သိပါတယ္ဘုရား) မဂ္နဲ႔ ပိုင္းျခားၿပီး ေ၀ဒနာကေလးေတြဟာ ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္လုိ႔ သိတယ္၊ အဲဒါ ပိုင္းျခင္း သိတာပဲ … (မွန္ပါ့)။

ေ၀ဒနာကေလးဟာ ဘယ္လုိေနပါလိမ့္ … (ျဖစ္ပ်က္ေနပါတယ္ ဘုရား) ျဖစ္ပ်က္ေနတယ္လုိ႔ ေဟာဒီက မဂ္က ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိတယ္ - (မွန္ပါ့ဘုရား) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား) မဂ္က ဘယ္လုိ သိေနပါလိမ့္ (ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိပါတယ္ဘုရား) ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနပါတယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပါ … (မွန္ပါ့) ဦးဘအုန္းတုိ႔  ဦးဇံရင္တုိ႔ ေက်နပ္ပလား - (ေက်နပ္ပါၿပီဘုရား)။

ခႏၶာကိုထဲမွာ ဟိုကျဖစ္ပ်က္နဲ႔ ဒီကပိုင္ပိုင္ ႏိုင္ႏိုင္သိတဲ့မဂ္နဲ႔ ဦးဘတင္ ဒါကေလးႏွစ္ခုတည္း ရွိေတာ့တယ္၊ အာသ၀ ဘယ့္ႏွယ္ေနသတံုး - (ခ်ဳပ္ပါတယ္ဘုရား)။

“ေသာ ေ၀ဒနံ ပရိညာယ” ေသာ = ထုိရဟန္းသည္၊ ေ၀ဒနံ၊ ေ၀ဒနာကို။ ပရိညာယ၊ ျဖစ္ပ်က္ဟု ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေသာေၾကာင့္။ ဒိေ႒၀ဓေမၼ၊ ယခု မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္လွ်င္။ အနာသေ၀၊ အာသေ၀ါကင္း တယ္တဲ့ … (မွန္ပါ့) ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းရိပ္မိပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ဒါက ေရွ႕ပိုင္းမွာ သတိေပးတဲ့ တရားပဲရွိေသးတယ္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ေနာ္ … (မွန္ပါ့)။

အဲဒီေတာ့ ေ၀ဒနာ ေပၚတိုင္းေပၚတိုင္း ျဖစ္ပ်က္ပဲလုိ႔ သိေနလုိ႔ရွိရင္ ေနာက္က အာသ၀ေတြ ေသေသခ်ာခ်ာ ကုန္ႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

အာသေ၀ါကုန္ရပါလုိ၏လုိ႔ ဘုန္းႀကီးကေရွ႕က ခ်ေပးတယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကလဲ လိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီကေတာ့ ကုန္ရာ ကုန္ေၾကာင္းကို အက်င့္ေပးတတ္တဲ့ ဆရာနဲ႔ ေတြ႕ရပါလုိ၏ ဆိုတဲ့အတိုင္း အခုလဲကုန္ တာေကာ မေသခ်ာဘူးလား (ေသခ်ာပါတယ္ဘုရား) ႐ႈသာ႐ႈ ေသေသခ်ာခ်ာ ကုန္ပါတယ္ (မွန္ပါ့ဘုရား)။

ေသာ ေ၀ဒနံ ပရိညာယဆုိတဲ့အတိုင္း ေ၀ဒနာေပၚ၌ မဂ္ႏွင့္ပိုင္းျခင္း၍ သိေသာေၾကာင့္၊ အနာသေ၀ါ၊ အာသေ၀ါကင္းတယ္ဆုိတဲ့အတိုင္း ဘာျဖစ္လုိ႔ ကင္းပါလိမ့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ (မဂ္နဲ႔ ပိုင္းျခားသိလုိ႔ပါဘုရား) မဂ္နဲ႔ ေ၀ဒနာကို ျဖစ္ပ်က္လုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနလုိ႔ … (မွန္ပါ့)။

ဒီဥစၥာ ငါလဲမဟုတ္ဘူး၊ သူလဲမဟုတ္ဘူး၊ ျဖစ္ပ်က္တဲ့ အနိစၥပဲလုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေနေသာေၾကာင့္၊ ဒိ႒ိ၀ ဓေမၼအနာသေ၀ါတဲ့။ ယခု မ်က္ေမွာက္ဘ၀၌ပင္လွ်င္ အာသေ၀ါကင္းတယ္၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား) ဒီဘက္က အာသေ၀ါတရား လာေသးရဲ႕လား … (မလာပါဘုရား)။

ခင္ဗ်ားတုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔ ဆုေတာင္းျပည့္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးကေတာ့ ေသရာသြားေနတယ္၊ သြားတဲ့ အခါမွာလဲ ေ၀ဒနာနဲ႔ တြဲလ်က္ႀကီး (မွန္ပါ့) သတ္မည့္ေ၀ဒနာနဲ႔ အသတ္ခံရမည္ ခႏၶာန႔ဲဟာ တြဲလ်က္ႀကီး (မွန္ပါ့) မသြားဘူးလား … (သြားပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ဒီေ၀ဒနာကို က်ဳပ္တုိ႔က ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိရမယ္ (မွန္ပါ့ဘုရား) မင္းဟာ သတ္မလုိ႔ လာတာလား။ သို႔မဟုတ္ မင္းသည္ကား … လုိ႔ ဆုိရင္ျဖင့္ အနိစၥလားလုိ႔ က်ဳပ္တုိ႔က ေမးေမး, ေမးေမးၿပီး သကာလ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိေအာင္လုပ္ပါတဲ့ … (မွန္ပါ့)။

ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိေအာင္ လုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ သူဟာ ျဖစ္ၿပီး ပ်က္တဲ့အနိစၥပဲဆိုတာ ဥာဏ္ထဲမွာ မရွင္းဘူးလား (ရွင္းပါတယ္ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိေသာေၾကာင့္ ဒိ႒ိေ၀ဓေမၼ၊ ယခုပစၥကၡဘ၀၌ပင္လွ်င္။ အနာသေ၀ါ၊ အာသေ၀ါကင္းသည္။ ေဟာတိ၊ ျဖစ္၏။ ဒီဘက္က အာသေ၀ါကင္းတယ္ ေဟာဒီမဂ္ေၾကာင့္ (မွန္ပါ့) ဒီမဂ္သာမလာရင္ ဘယ့္ႏွယ္ေနၾကပါ့မလဲ … (မကင္းပါဘုရား) ေၾကာက္တယ္, လန္႔တယ္ ဆုိရင္ျဖင့္ ဒိ႒ာသ၀ေတြ, အ၀ိဇၨာသ၀ေတြ မလာေပဘူးလား (လာပါတယ္ဘုရား) ကဲ - ဒါဟာ ဘယ္ေလာက္ အေရးႀကီးလုိ႔ေျပာတယ္ဆိုတာေကာ ရိပ္မိၾကပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆရာဘုန္းႀကီးကလဲ ဒီေလာက္ေတာင္ အေသစခန္းကို အႀကီးအက်ယ္ဖြဲ႕ၿပီး ေဟာေနရ ပါလိမ့္မတံုးဆိုေတာ့ အို - ခင္ဗ်ားတုိ႔ခႏၶာကိုယ္က နားေနရင္ေတာ့ အဟုတ္သားေပါ့ - (မွန္ပါ့) ခင္ဗ်ားတုိ႔ ခႏၶာကိုယ္က ေသရာမသြားဘဲနဲ႔ နားလုိ႔ရပ္လုိ႔ရရင္လဲ အဟုတ္သားေပါ့ - (မွန္ပါ့)။

အခုလို တရားတာေနၾကတယ္ဆိုတာက တစ္ခါတေလ ဟိုစိတ္ေရာက္သြား ဒီစိတ္ေရာက္သြားနဲ႔ တရားထဲနာခ်င္မွနာတာ၊ အဲဒါလဲ ၾကားေပါက္ပါေသးတယ္ - (မွန္ပါ့)။

ေသရာသြားတာကေတာ့ ၾကားေပါက္မရွိဘူး၊ ၾကားေပါက္စိတ္လာလဲ သူက သြားေနတာပဲ - (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ တုိ႔ ၀ဋ္သင့္ေနလုိ႔ ဒီဥစၥာကို တို႔ဆုေတာင္းျပည့္တဲ့အလုပ္ႀကီး ေနာက္ထပ္မျပည့္ေအာင္ လုပ္မွပဲ၊ ေနာက္ထပ္မျပည့္ေစခ်င္လုိ႔ ေဟာထားတာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘ၀တိုင္း ဘ၀တိုင္း ဒီသားဒီသမီးနဲ႔ မခြဲရပါလုိ၏ဆိုေတာ့ ဘ၀တိုင္း ဘ၀တိုင္း ေသရာသြားရပါလုိ၏က ပါေနတယ္ လြယ္သလား (မလြယ္ပါဘုရား) အမွားက ေသးေသးလား၊ ႀကီးႀကီးလား (ႀကီးႀကီးပါဘုရား)။

ႀကီးတဲ့အထဲမွာ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဟိုဘ၀က်ေတာ့ ဟိုဘက္ဘ၀ သားသမီးနဲ႔ မခြဲရပါလို၏ - တဲ့။ ဒီဘ၀က်ေတာ့ေကာ - (ဒီဘ၀သားသမီးနဲ႔ မခြဲရပါလုိ၏ဘုရား)။

ဒါျဖင့္ သားသမီးေပါင္းက ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့ၾကသတံုး … (မေရတြက္ႏိုင္ပါဘုရား) ဒါျဖင့္ မခြဲႏိုင္ ေပါင္းကလဲ ကမၻာတစ္၀ွန္းလံုးရွိတာနဲ႔ မခြဲႏိုင္တာ … (မွန္ပါ့)။

အားလံုးနိဗၺာန္သြားမွ သြားမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မသြားႏိုင္ေတာ့ဘူး (မွန္ပါ့) သြားႏိုင္ဖုိ႔ရာ ျမင္ေသးရဲ႕လား (မျမင္ပါဘုရား) ခင္ဗ်ားတုိ႔ ၀ါဒျဖန္႔ထားတာက နည္းနည္းေနာေနာ က်ယ္တာမဟုတ္ပဲ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒကာဒကာမတုိ႔ ဒီတရား ေဟာထိုက္၊ မေဟာထိုက္ … (ေဟာထိုက္ပါတယ္ဘုရား) ခ်က္ခ်င္း အာသေ၀ါကင္းႏိုင္တာကို ဦးဘတင္ ေကာင္းေကာင္းေက်နပ္ပလား (ေက်နပ္ပါၿပီဘုရား) ျဖစ္ပ်က္ျမင္လုိ႔ ကင္းတယ္ေနာ္ (မွန္ပါဘုရား)။

ျဖစ္ပ်က္ျမင္လုိ႔ရွိရင္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသေသခ်ာခ်ာျဖစ္ပ်က္ဟာ ဒုကၡသစၥပဲလုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိသြားလုိ႔ရွိရင္ မဂၢင္ရွစ္ပါးဟာ ဒီေနရာမွာ ေပၚတယ္လုိ႔ မွတ္လိုက္တာေပါ့၊ (မွန္ပါ့) ရွင္းၿပီေနာ္ … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ကာယႆ ေဘဒါ … တဲ့။ ကာယႆ၊ ယခု ခႏၶာကိုယ္၏။ ေဘဒါ၊ ပ်က္သည္၏အျခားမဲ့၌။ ေသာ၊ ထုိပုဂၢိဳလ္သည္။ ဓမၼေ႒ာ၊ နိဗၺာန္၌တည္သည္။ ေဟာတိ၊ ျဖစ္၏။ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ တစ္ခါတည္း နိဗၺာန္ေရာက္သြားတာပဲတဲ့ … (မွန္ပါ့)။ ဒါေတြ ခုနင္က ဒုကၡေတြ ခ်ဳပ္ၿပီးသကာလ ေရာက္သြားတယ္ (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား (ရွင္းပါၿပီဘုရား) အာသေ၀ါကုန္တာနဲ႔ ဒီဘက္ကျဖစ္ပ်က္ဆံုးတာနဲ႔ဟာ တစ္ခ်က္တည္းပဲ (မွန္ပါ့)။

ဒါျဖင့္ ဖဂၢဳဏရဟန္းဟာ ေသာတာပန္, သကဒါဂါမ္, အနာဂါမ္က်ေအာင္ ေသခါနီးမွာ အလုပ္လုပ္ သြားႏိုင္တယ္လုိ႔ ဦး၀တုိ႔ မွတ္ဖုိ႔ပဲ (မွန္ပါ့) ဒါနဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားကလဲသူ႕မွာ ေအာက္သံသရာကို ပို႕တတ္တဲ့ အာသေ၀ါေတြလဲကုန္ပါၿပီဆိုၿပီး ဘုရားက ေက်ာင္းေတာ္ျပန္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ရွင္အာနႏၵာကေတာ့ က်န္ေနရစ္တယ္၊ က်န္ေနရစ္ေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ ဖဂၢဳဏဆိုတဲ့ ရဟန္းကေလးက ေခါင္းကေလးေတာင္ဘက္ေစာင္းၿပီး စုတိစိတ္က်တယ္ (မွန္ပါ့) စုတိစိတ္က်သြားေတာ့ ရွင္အာနႏၵာကၾကည့္ တယ္၊ စကၡဳမ်က္လံုးၾကည့္ျပန္လဲ သူေသမ်က္လံုးန႔ဲ မတူဘူး၊ နားၾကည့္လိုက္လဲ သူမ်ားလို က်ိဳးေကြးေန တယ္ မဟုတ္ဘူး၊ လူေသနားနဲ႔ မတူဘူး၊ ႏွာေခါင္းၾကည့္လိုက္ျပန္လဲ ကၽြံသြားတယ္၊ ေဖာင္းလာတယ္ ဒီလို မဟုတ္ဘူး၊ လူရွင္ကိုယ္အတိုင္းပဲ (မွန္ပါ့)။

ကိုယ္ၾကည့္လိုက္ျပန္ေတာ့လဲ ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေပ်ာင္းပဲ (မွန္ပါ့) ေၾသာ္ - ဖဂၢဳဏ တယ္ထူးပါလား၊ သူမ်ားလူေသနဲ႔ ကိုမတူဘူး … (မွန္ပါ့)။

၀ိညာဏ္ေတာ့ ခ်ဳပ္သြားၿပီတဲ့၊ သုိ႔ေသာ္လဲ မ်က္လံုးၾကည့္လိုက္လဲ (လူေကာင္းအတိုင္း) ႏွာေခါင္း ၾကည့္လိုက္လဲ (လူေကာင္းအတိုင္းပါ) ကိုယ္ၾကည့္လိုက္လဲ … (လူေကာင္းအတိုင္းပါ) အကုန္လူေကာင္း အတိုင္းျဖစ္ေနေတာ့ ထူးတယ္ဆိုေတာ့ ရွင္အာနႏၵာက ဘုန္းဆီသြားျပန္တယ္ (မွန္ပါ့)။

ဘုရားဆီသြားၿပီး ေလွ်ာက္ျပန္တယ္၊ အရွင္ဘုရား ဖဂၢဳဏကေတာ့ ေသၿပီဘုရာ့၊ ေသေပမယ့္ သူမ်ားေသပံုနဲ႔ မတူဘူး၊ ေခါင္းကလဲ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတယ္၊ စကၡဳ၊ ေသာတ၊ ဃာန၊ ဇိ၀ွာ---ေျႏၵေတြကလဲ ဘာမွမၫိႈးဘူးဘုရားလုိ႔ ေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရားက အာနႏၵာ, ေသခါနီးမွာ ေ၀ဒနာႏုပႆနာ႐ႈ ၿပီးေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္သိလုိ႔ ေအာက္သံသရာ သြားတတ္တဲ့ အာသေ၀ါ ကုန္ၿပီးေသတဲ့ အနာဂါမ္ေသ တာလုိ႔ ေျဖလိုက္တယ္ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

အနာဂါမ္ျဖစ္သြားတာတဲ့ (မွန္ပါ့) ဒါဟာ ေသခါနီးမွ ျဖစ္တာ (မွန္ပါ့) အနာဂါမ္ဆိုေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ စိတ္ခ်ရၿပီမဟုတ္လား … (မွန္ပါ့)။

အနာဂါမ္ဆိုတာ ကာမတစ္ဆယ့္တစ္ဘံုဆိုတဲ့ ဒီလူျပည္တုိ႔ နတ္ျပည္တုိ႔ကို လံုး၀မလာေတာ့ဘူး။ ျဗဟၼာ့ျပည္ကေနၿပီး နိဗၺာန္ကူးေတာ့မွာပဲ - (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

သူဘယ္လုိလုပ္သြားပါလိမ့္၊ ေ၀ဒနာကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိသြားလုိ႔ (မွန္ပါ့) အနိစၥလုိ႔ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ သိသြားတဲ့အတြက္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ မေသခင္ပဲ ေအာက္သံသရာလည္ေစတဲ့ အာသေ၀ါကုန္တယ္၊ ေသေတာ့ သူမ်ားပံုစံနဲ႔ တူေသးရဲ႕လား (မတူပါဘုရား)။

အဲဒါ ဖဂၢဳဏ၀တၳဳ အဂၤုတၱိဳရ္မွာလာတယ္၊ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေဟာတာပါပဲေနာ္ (မွန္ပါ့)။

ဒါကေလးအေၾကာင္းရင္းခံၿပီးေတာ့ ဖဂၢဳဏေတာ့ျဖင့္ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ တည္သြားၿပီဆုိေတာ့ ဦးဘအုန္း ဘာမွ သံသယမရွိနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့)။

ဒါျဖင့္ နဂိုတုန္းက ဘုရားၾကြမလာခင္တုန္းကေတာ့ ဟိုေနရာက နာပါတယ္ဘုရာ့၊ ဒီေနရာက နာပါ တယ္ဘုရာ့၊ ေ၀ဒနာက ေရွ႕သာတိုးေနတယ္၊ ေနာက္ကို မဆုတ္ပါဘူးဘုရားဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာအတံုးအခဲႀကီး ေပါ့ဗ်ာ (မွန္ပါ့) တစ္ခါတည္း ေ၀ဒနာကို ငါနဲ႕ ေရာေနတာပဲ (မွန္ပါ့)။

အခုေတာ့ျဖင့္ ေနာက္ဆံုးပိတ္ ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာလိုက္ေတာ့ ေ၀ဒနာကို ငါနဲ႕ မေရာပါေစနဲ႔၊ မိစာၦဒိ႒ိနဲ႔ မေရာေစနဲ႔ … (မွန္ပါ့) သမၼာဒိ႒ိနဲ႔ ၾကည့္လိုက္စမ္းပါဆိုေတာ့ ျဖစ္ၿပီးပ်က္တာပဲ သူျမင္တာပဲ (မွန္ပါ့) ဒါေတြခ်ည္းျမင္ၿပီး ဒါေတြ႐ႈၿပီး ေသလိုက္ေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ သံုးမဂ္ကိုရတယ္၊ သံုးမဂ္ သံုးဖိုလ္ရတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ဒါနဲ႔ ရွင္အာနႏၵာက ဘုရားကိုသြားေလွ်ာက္ေတာ့ ဘုရားက ဖဂၢဳဏဟာ အနာဂါမ္တည္သြားတယ္လုိ႔ ေထာက္ခံခ်က္ေပးလိုက္တယ္ေနာ္ … (မွန္ပါ့)။

ဒါနဲ႔ ဘုရားက ဖဂၢဳဏကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အေၾကာင္းကလဲေပၚလာတယ္၊ သံဃာေတာ္ေတြေရာ၊ ပရိသတ္ေတြေရာ စုၾကဟု အမိန္႔ရွိတယ္၊ ေသနည္းသင္ေပးမွာ … (မွန္ပါ့)။

ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘာသင္မွာတံုး … (ေသနည္းသင္မွာပါဘုရား) ေသနည္းပဲဘုရား ပါးစပ္ဖြင့္လိုက္ လုိ႔ရွိရင္ ေသတာပဲ၊ သင္ရဦးမွာလားလုိ႔ဆုိေတာ့ အဲဒါက အ႐ူးသိ သိထားတာ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေသနည္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသခါနီးမွာ အနာဂါမ္ျဖစ္တဲ့နည္း၊ ေသခါနီးမွာ ရဟႏၲာျဖစ္ႏိုင္တဲ့နည္း၊ ဒါကို သင္ေပးမယ္ေျပာတာ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ေသတာ ေရထဲဆင္းလိုက္ ေသတာပဲဆိုတာမ်ိဳး ေအာက္ေမ့မေနနဲ႔ဦး … (မွန္ပါ့)။

ေကာင္းၿပီ၊ ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသနည္းသင္မယ္ဆုိၿပီး ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ရဟန္းေတြကိုေခၚၿပီး သကာလ ေဟာေတာ္မူတယ္၊ ေသနည္း ေျခာက္နည္းရွိတယ္ … (မွန္ပါ့)။

ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသနည္း ဘယ္ႏွမ်ိဳးရွိသတံုး (ေျခာက္မ်ိဳးရွိပါတယ္ဘုရား) ပုထုဇဥ္အတြက္မွာ သံုးမ်ိဳး၊ အထက္အရိယာပုဂၢိဳလ္မ်ားမွာ သံုးမ်ိဳးစီရွိၾကတယ္၊ သုိ႔ေသာ္ ဦးဘတင္ အထက္အရိယာပုဂၢိဳလ္ သံုးမ်ိဳးကို ဘုန္းႀကီး မေဟာေတာ့ပါဘူး၊ သူတုိ႔မွာ ဘာမွ ပူစရာရွိတာ မဟုတ္ပဲကိုး။ သူတုိ႔က ကိစၥၿပီးၿပီးသား ေတြပဲ။ ဘုရားကေတာ့ ျခြင္းခ်က္မရွိ ေဟာရတာေပါ့ (မွန္ပါ့) ဘုန္းႀကီးတုိ႔ကေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြနဲ႔ သက္ဆိုင္လွတဲ့ ပုထုဇဥ္ေသနည္း သံုးမ်ိဳးကို ေဟာျပပါမယ္ (မွန္ပါ့)။

ပုထုဇဥ္ေသနည္းသံုးမ်ိဳးက ဖဂၢဳဏေသတာကို သိၾကရၿပီ၊ အေလာင္းသြားၾကည့္ေတာ့ ---ေျႏၵေတြ ဘယ္ေတာ့မွ မခ်ိဳ႕တဲ့ဘူးဆိုတာလဲ သိၾကရၿပီ၊ အဲဒီေတာ့ သူဟာ နဂိုတုန္းကေတာ့ သကၠာယဒိ႒ိ မျပဳတ္ဘဲနဲ႔ ေနခဲ့တယ္၊ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ ေရာေနတယ္ဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာ အတၱေတာ သမႏုပႆတိ ဆိုတဲ့အတိုင္း သကၠာယဒိ႒ိနဲ႔ ျပဳတ္ပါရဲ႕လား … (မျပဳတ္ပါဘုရား)။

ဘုရားကလာၿပီး အတၱျဖဳတ္ေပးလိုက္တဲ့အခါက်ေတာ့ အတၱက အနတၱျဖစ္မသြားဘူးလား … (ျဖစ္သြားပါတယ္ဘုရား) ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ သူ႕မွာ ေသနည္းက မွန္သြားတယ္၊ ေ၀ဒနာကို ပိုင္းျခင္းသိၿပီး သကာလ သြားေသာေၾကာင့္ မေသခင္ဘဲ သူနဲ႔ဆိုင္ရာ ေအာက္အာသ၀ေတြ အကုန္,ကုန္တယ္၊ မကုန္ဘူး လား (ကုန္ပါတယ္ဘုရား) ဒိေ႒၀ ဓေမၼ (ပ) ကာယႆ ေဘဒါ ဓမၼေ႒ာတဲ့။ ခႏၶာပ်က္ေသာအခါ၌ နိဗၺာန္ေရာက္သြားတယ္ဆိုတာ ဦးဘအုန္း ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ဒါ လူတိုင္းနဲ႔ မဆက္ဆံဘူးလား၊ ဆက္ဆံသလား (ဆက္ဆံပါတယ္) အကုန္ဆက္ဆံတယ္၊ ဒီအထဲမွာ ျခြင္းခ်က္ေပးလုိ႔ ဘယ္သူမွ မရဘူး … (မွန္ပါ့) ရပါ့မလား … (မရပါဘုရား)။

ခင္ဗ်ားတုိ႔ အသက္တစ္ရာ ရွည္ရပါလုိ၏ဆိုေတာ့ တစ္ရာျပည့္ေတာ့ ေသဖုိ႔ပါတာပဲ … (မွန္ပါ့)၊ တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ရွည္ရပါလုိ၏ဆုိလုိ႔ေကာ - (တစ္ရာ့ႏွစ္ဆယ္ျပည့္ေတာ့ ေသဖုိ႔ပါတာပါပဲဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတာင္းတဲ့ဆုထဲမွာ အေသမပါတဲ့ဆု ပါရဲ႕လား - (မပါ,ပါဘုရား) ဘာျဖစ္ရပါလို၏၊ ညာျဖစ္ရပါလုိ၏ ဆိုလုိ႔ရွိရင္ အေသပါမွာခ်ည္းမွတ္ပါ (မွန္ပါ့) ဘာမွ မျဖစ္ရတဲ့ေနရာ ေရာက္ရပါလုိ၏ဆုိရင္ေတာ့ အေသမပါဘူး။ အေသလြတ္ၿပီ … (မွန္ပါ့)၊ ရွင္းပလား - (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ကဲ - ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဘာမ်ားျဖစ္ခ်င္ေသးသတံုး - (ဘာမွ မျဖစ္ခ်င္ပါဘုရား) ဟာ … ခင္ဗ်ားတုိ႔ အခုမွ ပါးကုန္တာ၊ နဂိုက အေတာ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့လူေတြ … (မွန္ပါ့)။

နဂိုက အေတာ္ျဖစ္ခ်င္တယ္၊ ဒီသားနဲ႔ ဒီသမီးနဲ႔ ဟုတ္လား ငွက္ျဖစ္ေသာ္လဲ တစ္ကိုင္းတည္း ျဖစ္ရပါလုိ၏ … တဲ့ ဟုတ္လား၊ အဲဒီအျဖစ္ထဲမွာ ဘာပါလာသတံုး … (အေသပါလာပါတယ္) အျဖစ္ရွိလုိ႔ရွိရင္ အပ်က္ရွိမွာေပါ့ … (မွန္ပါ့)။

အျဖစ္ထဲ ဘာပါသတံုး (အေသပါ, ပါတယ္) အဲဒီအေသကလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔က ဘ၀တိုင္းကလဲ မွားလာတာဆိုေတာ့ မွားခ်က္က ဦးဘအုန္း ဘယ္ေလာက္မ်ားခဲ့သတံုး - (မေရႏိုင္ပါဘုရား) မေရႏိုင္ဘူး၊ မေရႏိုင္တာ တစ္ခါတည္း … ဖ်က္ရမယ္ဆိုေတာ့ မဂ္ရမွ ဖ်က္လို႔ရတယ္။ မဂ္မရရင္ေတာ့ (ဖ်က္လုိ႔မရပါ ဘုရား)။

ကိုင္း … ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘုရားသခင္ကုိယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ပုထုဇဥ္မွာကြာ တဲ့ ေသခါနီးမွ အနာဂါမ္ျဖစ္ခ်င္လုိ႔ရွိရင္ သံုးမ်ိဳးရွိတယ္ … တဲ့၊ ငါဘုရားတရားကို နာရလုိ႔ ခုနင္ကေျပာတဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာတဲ့ တရားမ်ိဳး နာရလုိ႔ရွိရင္လဲ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္က်ေအာင္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့)၊ သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဒီလုိမွမဟုတ္ဘဲ ငါဘုရားကလဲ ပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီဆိုေတာ့ ငါဘုရား၏ တပည့္သားျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္က ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာတဲ့ တရားမ်ိဳးကို ေဟာတာနာရမယ္၊ ဒီလုိဆိုလို႔ရွိရင္လဲ ေသခါနီးမွာ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ျဖစ္ႏိုင္တယ္ (မွန္ပါ့) ႏွစ္မ်ိဳးရွိသြားၿပီေတာ္ … (မွန္ပါ့)။

ဘုရားေဟာလုိ႔ျဖစ္ေစ၊ ဘုရား၏တပည့္သားက ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔မေရာတဲ့တရားကို ေဟာသည္ျဖစ္ေစ၊ ဘယ္ႏွမ်ိဳးတံုး (ႏွစ္မ်ိဳးပါဘုရား) ဒီလိုမွ ဘုရားနဲ႔လဲမႀကံဳ၊ ေဟာတတ္တဲ့ ဆရာသမားနဲ႔လဲ မႀကံဳရင္ ဘယ့္ႏွယ္မ်ား ေသရပါ့မတံုးလုိ႔ ေမးလုိ႔ရွိရင္ အခုလို နာထားတဲ့ တရားကို ဒကာ ဒကာမေတြက ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႏွလံုးသြင္းၿပီး ျဖစ္ပ်က္႐ႈေပးလိုက္ပါ (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ျဖစ္ပ်က္႐ႈေနလုိက္ေတာ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ ေရာေသးသလား (မေရာပါဘုရား) အဲဒီလိုဆုိရင္လဲ တစ္ခါတည္း မေသခင္ဘဲ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ (မွန္ပါ့) ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႐ႈၿပီးေတာ့ရတာ … (မွန္ပါ့) ဘယ္ႏွခ်က္ပါလိမ့္ … (သံုးခ်က္ပါဘုရား)။

ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာနဲ႔တဲ့ ဘုရားတရားကို နာရ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သကၠာယဒိ႒ိျပဳတ္ေအာင္ ေဟာႏိုင္တဲ့ ဘုရား၏ တပည့္သားမ်ားနဲ႔ေတြ႕လုိ႔ အဲဒီတရားမ်ိဳးကို နာရ၍ေသာ္လည္းေကာင္း … (မွန္ပါ့) ဒီလိုမွ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္မ်ိဳးကို မေတြ႕ေတာ့ဘူးဆိုလုိ႔ရွိရင္လဲ အရင္နာဖူးတဲ့ တရားကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ႐ႈပြားၿပီး သကာလ … (မွန္ပါ့) ဒါကလဲ နာဖူးတဲ့တရားရွိမွေနာ္၊ သကၠာယျဖဳတ္တဲ့တရားကို နာဖူးမွ … (မွန္ပါ့)။

ခုနင္က ပန္းကေလး ေအာက္ေမ့ပါတယ္၊ ေညာင္ေရအိုးကေလး ေအာက္ေမ့ပါတယ္၊ ဒါေလာက္ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး … (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ပန္းေညာင္ေရဆိုတာက ဒါနကုသိုလ္မုိ႔ နတ္ျပည္သူဂတိကိုေတာ့ မုခ်ေက်းဇူးမ်ားမယ္ (မွန္ပါ့) ဒီမွာကေတာ့ ဒီလုိမဟုတ္ဘူး၊ ေ၀ဒနာနိေရာဓာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တဏွာ နိေရာေဓာ၊ ဒိ႒ိေရာေဓာ အ၀ိဇၨာနိေရာေဓာ သြားၿပီးျဖစ္တယ္ - (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

သူကေတာ့ နိေရာဓဘက္ မလွည့္ဘူးလား (လွည့္ပါတယ္ဘုရား) ဟိုဟာေတြက နိေရာဓဘက္ မလွည့္ဘူး ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေကာင္းေကာင္းသေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။

ေကာင္းၿပီ … ဒါျဖင့္ ေသနည္းဘယ္ႏွမ်ိဳးတံုး (သံုးမ်ိဳးပါဘုရား) ဘုရားေဟာတဲ့ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔မေရာတဲ့ တရားကို ကိုယ္က႐ႈပြားၿပီး ေသရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ဘုရား၏တည့္သားမ်ားက ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔ မေရာတဲ့တရားကို ျဖစ္ပ်က္႐ႈတတ္တဲ့တရားကို ေဟာလုိ႔နာၾကားၿပီး ကိုယ္က ႐ႈပြားၿပီး ေသရေသာ္ လည္းေကာင္း၊ သုိ႔မဟုတ္ ေဟာမည့္ပုဂၢိဳလ္ အထက္ပါပုဂၢိဳလ္ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမရွိဘူးဆိုရင္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ပ်က္႐ႈၿပီး သကာလ ေ၀ဒနာနဲ႔ ငါနဲ႔မေရာတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ၿပီးေသခဲ့ရေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္တည္ၿပီး ေသႏိုင္တယ္၊ ဖဂၢဳဏေသနည္းမ်ိဳး (မွန္ပါ့) ဒါစိတ္သာခ် ေပေတာ့ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ေၾသာ္ - တုိ႔ဆရာဘုန္းႀကီးဟာ ဘာ သင္ပါလိမ့္မတံုးဆိုတာ ရိပ္မိၾကပလား (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား) ဘာသင္တာတံုး (ေသနည္းသင္တာပါဘုရား) ရွင္းပလား (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ေကာင္းေသာေသနည္းသင္တယ္လုိ႔ မွတ္လိုက္စမ္းပါ … (မွန္ပါ့) ဒီ့ျပင္ နဂိုက ခင္ဗ်ားတုိ႔ေသမည့္ ေသနည္းကေတာ့ျဖင့္ သားစြဲမယားစြဲလုိ႔ ရွိတဲ့ပစၥည္းကေလးစြဲလုိ႔ အဲဒီလိုေသနည္းေတြ ေသမွာစိုးလုိ႔၊ အဲဒါေတြကေတာ့ အမ်ားအားျဖင့္ ၿပိတၱာဘက္ခ်ည္း ဦးတည္သြားတယ္ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဒါေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးသည္ ေသနည္းေျခာက္မ်ိဳးမွာ ပုထုဇဥ္ေသနည္းသံုးမ်ိဳး ကို ေဟာတယ္ (မွန္ပါ့) က်န္တဲ့ သံုးမ်ိဳးကေတာ့ အနာဂါမ္တည္ၿပီးသား ပုဂၢိဳလ္မွာ ဒီအတိုင္းဘုရားတရား ေတာ္ကို နာ၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သူက အနာဂါမ္တည္ၿပီးသားမုိ႔ သူ႔အတြက္ မလိုလွေတာ့ပါဘူး (မွန္ပါ့) သို႔မဟုတ္ ေဟာတဲ့ပုဂၢိဳလ္ ဘုရား၏တပည့္သား အနားရွိေသာ္လည္းေကာင္း (မွန္ပါ့) ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ဆင္ျခင္၍ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ကေတာ့ ရဟႏၲာျဖစ္တယ္ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘုရားထံမွ တရားနာဖုိ႔ဆိုတာ ဘုရားကလဲမရွိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ၁-နံပါတ္က လြတ္သြားၿပီ (မွန္ပါ့) ၂-နံပါတ္ဆိုတာကလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကလဲ ဖ်တ္ခနဲေသခ်င္တာမ်ိဳး။ ဒီလုိ ဆရာေလွ်ာက္ရွာလုိ႔လဲ ေတြ႕ခ်င္မွေတြ႕တာကိုးဗ်ာ … (မွန္ပါ့)။ ေသမွာက ဘယ္သူမွအခ်ိန္သိၾကတာ မဟုတ္ဘူး (မွန္ပါ့) ေသမွာသာ သိတယ္၊ ဒီအထဲမွာ ဒကာ ဒကာမေတြ အခ်ိန္သိတဲ့ ဒကာ ဒကာမေတြ တစ္ေယာက္မွမပါဘူး (မွန္ပါ့) ပါၾကရဲ႕လား … (မပါ,ပါဘုရား)။

ေသမွာေတာ့ မသိၾကဘူးလား (သိပါတယ္) အခ်ိန္ေတာ့ သိရဲ႕လား (မသိပါဘုရား) အခ်ိန္မွမသိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ကျဖင့္ ေဟာမည့္ပုဂၢိဳလ္ကို ရွာမထားေပဘူးလား … (မွန္ပါ့) ရွာထားႏိုင္ပါ့မလား … (မရွာထားႏိုင္ပါ ဘုရား)။

အခ်ိန္သိရင္ေတာ့ ဟုတ္သားေပါ့ (မွန္ပါ့) အခုေတာ့ အခ်ိန္မွမသိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးျဖစ္ေနေတာ့ ေဟာမည့္ပုဂၢိဳလ္ကို ရွာထားႏိုင္ပါ့မလား … (မရွာထားႏိုင္ပါဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ပထမအခ်က္လဲ က်ဳပ္တုိ႔မိဖုိ႔မျမင္ဘူး၊ ဘုရားကလဲမရွိဘူး၊ ဒုတိယအခ်က္ကလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ အေသက အခ်ိန္မသိႏိုင္တဲ့အတြက္ ဒုတိယပုဂၢိဳလ္နဲ႔လဲ ေတြ႕ဖုိ႕မျမင္ဘူး (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္ဥာဏ္နဲ႔ ကိုယ့္ေ၀ဒနာျဖစ္ပ်က္နဲ႔ေတြ႕ဖုိ႔ ဒီတစ္ခုပဲျမင္တယ္ … (မွန္ပါ့) သေဘာက် ပလား (က်ပါၿပီဘုရား) ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဘယ္နည္းအေကာင္းဆံုးလုိ႔ ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္မွာျဖင့္ ေ၀ဖန္ပါေတာ့ဆိုေတာ့ ၃-နံပါတ္နည္း အေကာင္းဆံုးပဲ … (မွန္ပါ့)။

ဘယ္လုိဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်မလဲ … (နံပါတ္ ၃ -အေကာင္းဆံုးဆိုတာ ေ၀ဒနာကၡႏၶာနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ တြဲလိုက္ၾကပါ … (မွန္ပါ့) ရွင္းၾကပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား) ဘာနဲ႔ဘာတြဲၾကမလဲ … (ခႏၶာနဲ႔ ဥာဏ္နဲ႔ တြဲရပါမယ္) ေ၀ဒနာကၡႏၶာျဖစ္ပ်က္နဲ႔ ဥာဏ္မဂ္နဲ႔သာတြဲလိုက္၊ တြဲၿပီး ဒီအတိုင္းသာ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ႐ႈေနလုိ႔ ရွိရင္ မေသခင္ကိုက ေ၀ဒနာနိေရာဓာ တဏွာနိေရာေဓာ ျဖစ္ရမယ္ (မွန္ပါ့ဘုရား)။

ဘယ့္ႏွယ္ဆိုၾကမလဲ (ေ၀ဒနာနိေရာေဓာ၊ တဏွာနိေရာေဓာ ျဖစ္ရပါမယ္) ေ၀ဒနာနိေရာဓာဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာကျဖစ္ပ်က္ဆိုေတာ့ ခ်ဳပ္မသြားေပဘူးလား … (ခ်ဳပ္သြားပါတယ္) အဲဒီေတာ့ ေ၀ဒနာက ခ်ဳပ္သြားေတာ့ ေ၀ဒနာမွမရွိဘဲ ဒီကေနာက္က တဏွာေပၚခ်င္လုိ႔ … (မေပၚႏိုင္ပါဘုရား)။

ဘယ္ေပၚႏိုင္ပါ့မတံုး၊ ဒီမဂ္က ျဖတ္ထားလိုက္ၿပီ (မွန္ပါ့) ေ၀ဒနာကျဖစ္ပ်က္ကို ႐ႈထားေတာ့ မဂ္ကလဲျဖတ္ၿပီးသား ျဖစ္ေနတယ္ … (မွန္ပါ့) ေ၀ဒနာနိေရာေဓာ တဏွာနိေရာေဓာ မျဖစ္ဘူးလား … (ျဖစ္ပါ တယ္ဘုရား)။

တဏွာနိေရာေဓာ ျဖစ္ကတည္းက ဒကာ ဒကာမတုိ႔ တဏွာနိေရာေဓာလဲ နိဗၺာန္ပဲ၊ သူ႕နိဗၺာန္နဲ႔ သူေပါ့ဗ်ာ … (မွန္ပါ့) ေသာတာပန္တည္မွာျဖင့္ ေသာတာပန္နိဗၺာန္ရတာပဲ (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီ ဘုရား)။

ကဲ - ေ၀ဒနာ ျဖစ္ပ်က္႐ႈၿပီးေသေတာ့ ေ၀ဒနာျဖစ္ၿပီး ပ်က္သြားတာပဲဆိုေတာ့ ေ၀ဒနာခ်ဳပ္သြားတာပဲ မဟုတ္လား (ခ်ဳပ္သြားတာပါ) ဒီက ဒိ႒ိနိေရာေဓာကေကာ မျဖစ္ဘူးလား … (ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား)။

ျဖစ္မွာပဲ ဒီမဂ္က ဒိ႒ိကိုသတ္ထားတယ္ (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား - (က်ပါၿပီ) ေတာ္ေတာ္ အေရးႀကီးလုိ႔ ဒီဥစၥာ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာေနတာ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။

ေကာင္းၿပီ ဒါျဖင့္ ဒီေ၀ဒနာကို ျဖစ္တာနဲ႔ ပ်က္တာပဲလုိ႔ သိေနကတည္းက ဒီအထဲ သမၼာဒိ႒ိ ၀င္လာေတာ့၊ သမၼာဒိ႒ိ ၀င္လာေတာ့၊ သမၼာဒိ႒ိဆိုတာ ၀ိဇၨာမဟုတ္လား (မွန္ပါ့) ၀ိဇၨာက လာခ်င္လုိ႔ … (မလာႏိုင္ပါဘုရား)။

မလာႏိုင္ေတာ့ သမၼာဒိ႒ိ၀ိဇၨာကလဲ အ၀ိဇၨာကို သတ္တယ္ (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (မွန္ပါ့) မိစာၦဒိ႒ိလဲ သတ္ထားတယ္၊ တဏွာလဲ သတ္ထားတယ္ဆိုေတာ့ ေၾသာ္ …. ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ပဋိစၥသမုဒပၸါဒ္၌ ေအာက္သံသရာသြားမည့္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အကုန္ျပတ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။

ဘယ္လိုဆိုၾကပါ့မယ္ … (ေအာက္သံသရာသြားမည့္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အကုန္ျပတ္ပါတယ္ဘုရား) ေအာက္သံသရာသြားမည့္ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အကုန္ျပတ္သည္ ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ ဒီပုဂၢိဳလ္ဟာ အနာဂါမ္တည္သြားတယ္တဲ့။ အထက္သာ သြားေတာ့တယ္ (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီ) အထက္သာ သြားတယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္းေသခ်ာပလား (ေသခ်ာပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ၁-နံပါတ္ကလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ေတာ့၊ ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံသြားၿပီ (မွန္ပါ့)။ ၂-နံပါတ္ကလဲ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ ဘာေၾကာင့္တံုး … ေသမည့္အခ်ိန္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ မသိလုိ႔ (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား (က်ပါၿပီဘုရား)။

၁-နံပါတ္ ဘာျဖစ္လုိ႔ မေမွ်ာ္ရတာတံုး (ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံသြားပါၿပီဘုရား)။ ဘုရားမရွိေတာ့လုိ႔ ဘုရားကေသခါနီး လာေဟာခဲ့လုိ႔ ကိုယ္က ႏွလံုးသြင္းရင္လဲ ဒါဟာ အနာဂါမ္ထိေအာင္ တည္ႏိုင္တယ္လုိ႔ ေဟာတာကိုး (မွန္ပါ့) အဲဒီေတာ့ အဲဒီ ၁-နံပါတ္က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ကုန္သြားၿပီ (မွန္ပါ့ဘုရား)။

၂-နံပါတ္ကလဲဘယ္လို စဥ္းစားၾကမယ္ (ကိုယ္ေသမည့္ အခ်ိန္မသိလို႔ပါ) ေသမည့္အခ်ိန္ကို ကိုယ္မွ မသိဘဲဥစၥာ။

ဒကာ ဒကာမေတြဟာ တုိ႔ဘုန္းႀကီးပင့္ထားမယ္၊ တုိ႔ဆရာပင့္ထားမယ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္လဲ မျဖစ္ႏိုင္သလို ပါပဲ၊ သိေနရင္ေတာ့ ဟုတ္တာေပါ့၊ ေသခ်ိန္ကို ဘယ္သူမွ သိတာမဟုတ္ဘူး (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ၂- နံပါတ္ကိုလဲခင္ဗ်ားတုိ႔ အားမကိုးနဲ႔ (မွန္ပါ့) ဦးဘအုန္း အားကိုးလုိ႔ေကာ တည့္ပါ့မလား (မတည့္ပါ) ဘာျဖစ္လုိ႔ မတည့္သတံုး - (ေသမည့္အခ်ိန္ မသိလုိ႔ပါဘုရား)၊ ေသခ်ိန္သိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ဒီအထဲမွာ ဘယ္သူပါၾကသလဲ (ဘယ္သူမွ မပါ,ပါ ဘုရား)၊ မသိေတာ့ ဒုတိယအခ်က္ကို အားကိုးလုိ႔ ေတာ္ပါ့မလား - (မေတာ္ပါဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဘာအားကိုးၾကမလဲ … (၃-နံပါတ္ပါ) ၃-နံပါတ္ကေတာ့ မိမိသႏၲာန္ရွိတဲ့ ေ၀ဒနာကို မိမိဥာဏ္နဲ႔သာ ျဖစ္ပ်က္႐ႈ (မွန္ပါ့)၊ မိမိသႏၲာန္ရွိတဲ့ ေ၀ဒနာကို မိမိဥာဏ္နဲ႔သာ ျဖစ္ပ်က္႐ႈၿပီး ေသလိုက္ပါတဲ့။ ဘယ္က်ေအာင္ ျဖစ္ႏိုင္သတဲ့တံုး (အနာဂါမ္က်ေအာင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္ဘုရား)။

ေအး … ေသာတာပန္လဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ သကဒါဂါမ္လဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ အလြန္ဆံုး အနာဂါမ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ဒါ ပုထုဇဥ္ ေသရင္ေျပာတာ၊ အနာဂါမ္ေသရင္ေတာ့ ရဟႏၲာျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ဒီသံုးခ်က္နဲ႔ ႀကံဳလုိ႔ရွိရင္ - (မွန္ပါ့ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ အဂၤုတၱိဳရ္ပါဠိေတာ္မွာ ဖဂၢဳဏအေၾကာင္းျပၿပီး ဘုရားကိုယ္တိုင္ ရွင္အာနႏၵာကိုေဟာတာ (မွန္ပါ့) ဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ အင္မတန္ အဖိုးတန္တဲ့ အဓိပၸါယ္ဟာ ရွင္းသြားၿပီလား … (ရွင္းသြားပါၿပီ ဘုရား)။

ေကာင္းၿပီ ... ဒါဟာ မေသခင္က မဂ္၀င္ထားတဲ့အတြက္ ဦးဘတင္ ဘာကုန္ေနသလဲ (အာသေ၀ါ ကုန္ပါတယ္) ေအာက္သံသရာသြားမည့္ အာသ၀ေတြက ဘယ့္ႏွယ္ေနသတံုး … (ကုန္ပါတယ္ဘုရား)။

ေၾသာ္ - ဒါျဖင့္ တုိ႔သည္ကားလုိ႔ဆိုရင္ ငါေသရင္ဘယ္ေရာက္မွာတံုးလုိ႔ ဘာမွေတြးမေနနဲ႔ ေအာက္သံသရာသြားတဲ့ အာသ၀ကုန္ရင္ ေအာက္သံသရာ မေရာက္တာပဲ၊ ရွင္းပလား (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ေအာက္သံသရာ၏ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြကို ဒကာသစ္တုိ႔ ကိုျမေရႊတုိ႔ မဂ္က ျဖတ္ခ်လိုက္တယ္ (မွန္ပါ့) မျဖတ္ဘူးလား (ျဖစ္ပါတယ္ဘုရား)။

႐ႈေနတဲ့ ပုဂၢိဳလ္မွာ အနာဂတ္အေၾကာင္းေတြ ဘယ့္ႏွယ္တံုး … (ျပတ္ပါတယ္ဘုရား)။ အဲဒီျပတ္ေန တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ဆိုေတာ့ ဘာပူစရာရွိေသးသတံုး (မရွိပါဘုရား)။

ေကာင္းၿပီ ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ အင္မတန္ ေနရာက်တဲ့ေသျခင္းေကာင္းပဲ (မွန္ပါ့) တခ်ိဳ႕က်ေတာ့လဲ သားကေလးေခၚေပးပါဦး၊ ပစၥည္းကေလး အစရွိသည္နဲ႔ သံုးပံုပံုၿပီး သကာလ ဒါကေလးကေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ သၿဂႋဳဟ္ဖုိ႔၊ က်န္တာေတြကေတာ့ ဘယ္သူေတြ၊ ဘယ္သူေတြယူၾက စသည္နဲ႔ လုပ္ေလ့ရွိၾကတယ္။ အဲဒါ မေကာင္းေသးဘူး စင္စစ္ေတာ့ (မွန္ပါ့)။

သို႔ေသာ္လဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကေတာ့ သတိရရွာတယ္တဲ့၊ သတိရရွာတယ္လုိ႔ ၿမိဳ႕သံုး,သံုးလိုက္ေသးတယ္ ဗ် - (မွန္ပါ့)။

သတိရတာက သူ႕ဟာက ဟိုႏွစ္ပံုက ဘာတံုးဆိုေတာ့ ဟိုဟာကသားဖုိ႔၊ ဒီဟာက ခင္ပြန္းဖုိ႔၊ ဒီအပံုက သူေသတဲ့အခါမွာ လွလွပပခ်ဖုိ႔ ဒီအဓိပၸါယ္မ်ိဳးသာရွိတယ္၊ သူ႕ဟာက ဥာဏ္မပါဘူး၊ ၀ိပႆနာဥာဏ္ ပါတာမဟုတ္ဘူး၊ ကမၼႆကတာ ဥာဏ္ေလာက္နဲ႔ ေသသြားတာ (မွန္ပါ့)။

ကမၼႆကတာ ဥာဏ္ရယ္၊ သားခင္တဲ့ တဏွာရယ္ (မွန္ပါ့) အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ နန္းေတာ္ အိမ္ေတာ္မွာ ဆင္ျဖဴေတာ္ျဖစ္႐ံု စသည္ေလာက္ပဲရွိတယ္ - (မွန္ပါ့)။

နန္းေတာ္, အိမ္ေတာ္မွာ ဆင္ျဖဴေတာ္ျဖစ္ရတယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့၊ ေတာထဲမွာ ဆင္႐ိုင္းထက္စာရင္ … (မွန္ပါ့)။

အဲဒီေတာ့ ဆင္ျဖဴေတာ္က တိရစာၦန္နန္းေတာ္၊ အိမ္ေတာ္မွာ ျဖစ္ရတာ ခုနင္က က်ဳပ္ေသတဲ့အခါ က်လုိ႔ရွိရင္ ဘာလုပ္ဖုိ႔ ညာလုပ္ဖုိ႔ဆိုတဲ့ ကုသိုလ္ကေလးမ်ိဳးက သြားၿပီးအက်ိဳးေပးတယ္ … (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ နန္းေတာ္အိမ္ေတာ္မွာ ဆင္ျဖဴေတာ္ျဖစ္တဲ့ အေသမ်ိဳးေတာ့ မေကာင္းပါဘူး … (မွန္ပါ့) ေကာင္းပါ့မလား … (မေကာင္းပါဘုရား) ရွင္းရွင္းက ေကာင္းပါေသးတယ္၊ သက္သာပါေသးတယ္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔၊ ဘယ္သူ႕ဆင္ျဖဴေတာ္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုတာျဖင့္ ေက်ာေပၚေတာ့ အစီးခံရမွာပဲ … (မွန္ပါ့) မဟုတ္ဘူးလား … (ဟုတ္ပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ဆင္ျဖဴေတာ္ေလာက္နဲ႔ ဦး၀ေက်နပ္ပလား … (မေက်နပ္ပါဘုရား) မေက်နပ္ရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ဗ်ာ … ျဖစ္ျခင္းျဖစ္ရင္ အဲဒါျဖစ္ရတာ ေတာ္ေသးရဲ႕ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ခက္ပေကာ … (မွန္ပါ့)

ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသနည္းက ဘယ္ႏွမ်ိဳးပါလိမ့္ (သံုးမ်ိဳးပါဘုရား) ဘုရားတရားနာၿပီး ကိုယ္တိုင္ပြားၿပီး ေသရခဲ့ေသာ္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္ အနာဂါမ္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

သကၠာယျဖဳတ္တတ္တဲ့ ဘုရား၏ တပည့္သား တရားနာရ၍ ကိုယ္တိုင္ပြားမ်ားေသခဲ့ရေသာ္ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ျဖစ္တယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား) ရွင္းပလား (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ဟာ … ဒီလိုမဟုတ္ဘူးဆိုရင္လဲ ကိုယ္နာထားတဲ့ ေ၀ဒနာကို သကၠာယကြာေအာင္ ျဖစ္ပ်က္႐ႈၿပီး ေသၾကလုိ႔ ဆရာသမားက မွာထားတယ္၊ အဲဒါမွာထားတာကေလးကို ခင္ဗ်ားတုိ႔ ႐ႈပြားၿပီးသကာလ ေသၾကလုိ႔ရွိရင္လဲ ေသာတာပန္၊ သကဒါဂါမ္၊ အနာဂါမ္ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ သံုးနည္း ေဟာတယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား)။ ဆကၠနိပါတ္အဂၤုတၱိဳရ္မွာ ေဟာတာ၊ ပုထုဇဥ္အတြက္သံုးမ်ိဳး၊ အနာဂါမ္အတြက္သံုးမ်ိဳး၊ ေပါင္းေျခာက္မ်ိဳး (မွန္ပါ့) သုိ႔ေသာ္ အနာဂါမ္အတြက္ ဦးဘအုန္း က်ဳပ္တုိ႔နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ေသးလုိ႔ အက်ယ္မေျပာေတာ့ပါဘူး (မွန္ပါ့)။

အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီေသနည္းသံုးမ်ိဳးသည္ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္ဆိုၿပီး ဘုရားသခင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးႏႈတ္က ဖြင့္ေဟာတာလုိ႔မွတ္ပါ … (မွန္ပါ့) အေရးမႀကီးတာကို ၿပံဳးေတာင္မၿပံဳးဘူးလုိ႔ ခဏခဏ မေျပာခဲ့ဘူးလား … (ေျပာခဲ့ပါတယ္ဘုရား)။

အေရးမႀကီးတဲ့ အလုပ္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ ဘုရားက သံေတာ္ထြက္ရမွာေ၀းလုိ႔ ၿပံဳးေတာင္မၿပံဳးဘူး … (မွန္ပါ့) ၿပံဳးလာလုိ႔ ရွိရင္ေတာင္မွ ကယ္တင္ခ်င္လုိ႔မွတ္ (မွန္ပါ့) ထုတ္ေဖာ္ေဟာလုိ႔ရွိရင္ျဖင့္ အထေျမာက္ ႏိုင္တဲ့အလုပ္မုိ႔ ထုတ္ေဖာ္ေျပာတာလုိ႔မွတ္ … (မွန္ပါ့)။

ဒါျဖင့္ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ေနရာက်ပလား … (က်ပါၿပီ) ေကာင္းေကာင္း ေသတတ္ပလား (ေသတတ္ပါၿပီ) အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ဆုေတာင္းျပည့္ထားတာႀကီးကေနၿပီး သကာလ ေနာက္ထပ္ကို အေသေတြေတာင္းထားတာကလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ကျပည့္လုိ႔ (မွန္ပါ့) ဒီသား၊ ဒီသမီး၊ ဒီေျမး၊ ဒီျမင္နဲ႔ နိဗၺာန္မ၀င္မီ စပ္ၾကားဆိုတဲ့ ဥစၥာေတြကရွိေနေတာ့ နိဗၺာန္ကလဲ ဘယ္ေနရာမွန္း မသိေသးဘူး (မွန္ပါ့) နိဗၺာန္လဲ ဘယ္ေနရာမွန္း မသိေသးဘဲနဲ႔ ဒီစပ္ၾကားကို ေျပာထားတဲ့ဥစၥာက နိဗၺာန္မရေသးဘဲ က်ယ္သေရြ႕ဟာ သူ႕ဟာခ်ည္းျဖစ္ေနတယ္ … (မွန္ပါ့)။

နိဗၺာန္လဲ သူျမင္ရပလား (မျမင္ရေသးပါဘုရား) မျမင္ရေသးေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ နိဗၺာန္မရမီစပ္ ၾကား ဒီသား၊ ဒီသမီး၊ ဒီေျမး၊ ဒီျမစ္ဆိုတဲ့ ခင္ဗ်ားတုိ႔ တဏွာေစခိုင္းတိုင္း လုပ္ထားတဲ့ ၀စီကံပဲ … (မွန္ပါ့)။

တဏွာက ဒီသား ဒီသမီးကေလးေတြဟာ နင့္ကို အင္မတန္ ေက်းဇူးမ်ားတာေတြ၊ နင္နဲ႔ ပါရမီျပည့္ ဘက္ေတြဟု တဏွာက၀င္လာၿပီး ေဟာထားတယ္ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား - (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

တဏွာက ဘယ္လိုေဟာသတံုး၊ ဒီသား၊ ဒီသမီးကေလးေတြဟာ နင့္ရင္ေသြးကေလးေတြ၊ နင့္ပါရမီ ျဖည့္ဘက္ကေလးေတြ နင့္အိုစာမင္းစာကေလးေတြ၊ နင့္ေဆးေပးမီးယူကေလးေတြ စသည္နဲ႔ တဏွာက သိပ္ေဟာထားတာ … (မွန္ပါ့) မေဟာဘူးလား (ေဟာပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီလုိေဟာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီက ဒိ႒ိသမားကလဲ ေၾသာ္ - ဒါေၾကာင့္ ငါမခင္ရင္ ေတာ္ပါ့မလား၊ ဒိ႒ိသမားက မလာဘူးလား … (လာပါတယ္) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ တဏွာက ေရွ႕ကတရားေဟာေကာင္းေတာ့ ဒိ႒ိကေနာက္သို႔လိုက္ဖုိ႔ရာ အဆင္သင့္ျဖစ္ ေနတယ္ … (မွန္ပါ့) ငါ့မွာ ဒီတစ္ေယာက္တည္းရွိတာ ဒီတစ္ေယာက္ကေလးမွ မလိမၼာလုိ႔ ပ်က္စီးယိုယြင္း သြားခဲ့ေသာ္ မခက္ဘူးလားဆိုၿပီး ဒိ႒ိကလဲ ဦးဘအုန္း တစ္ခါတည္း လာေတာ့တာပဲ (မွန္ပါ့) မလာဘူးလား … (လာပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ဒိ႒ိတဏွာေတြသည္ကား … လုိ႔ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ဘုန္းႀကီးတုိ႔ထက္ အေျပာအေဟာ သန္တယ္လုိ႔ ေအာက္ေမ့ပါ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ဘုန္းႀကီးတုိ႔ထက္ အေျပာအေဟာ သန္တယ္ဆိုေတာ့ ဘုန္းႀကီးက တစ္ေန႔မွ တစ္နာရီေျပာတာ၊ သူက အခ်ိန္တိုင္းပဲ၊ ထမင္းစားျပန္လဲ ဒီကေလးနဲ႔ ဒီခင္ပြန္းနဲ႔ … (မွန္ပါ့)။

လက္ဖက္ရည္ေသာက္ျပန္ေတာ့ေကာ - (ဒီကေလးနဲ႔ ဒီခင္ပြန္းပါဘုရား) စီးပြားေရးရွာျပန္ေတာ့လဲ ဘယ္သူ႕ဖုိ႔တံုး သူတုိ႔ဖုိ႔ေပါ့၊ က်ဳပ္တုိ႔ဖုိ႔ေတာ့ ၿပီးပါၿပီ၊ ဒီအတိုင္းပဲ မလာဘူးလား (လာပါတယ္ဘုရား) သူတုိ႔နဲ႔ ခြဲေနတဲ့အခ်ိန္ကိုပါေသးရဲ႕လား (မပါ,ပါဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီတဏွာဒိ႒ိနဲ႔ခြဲေနတဲ့ အခ်ိန္မပါဘူးဆိုတာ ေသခ်ာပလား … (ေသခ်ာပါၿပီဘုရား) ဒီေတာ့ သူတုိ႔က အတြင္းသူ အတြင္းသားအျဖစ္နဲ႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ျဖားေယာင္းေနတာ၊ ဘုန္းႀကီးတုိ႔က အျပင္ဘက္ကေနၿပီး သကာလ ၀ါးလံုးရွည္နဲ႔ ရမ္းေနတာ … (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား (ရိပ္မိပါၿပီ ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ အတြင္းနဲ႔ အျပင္ဆိုလုိ႔ရွိရင္ လုိက္နာခ်င္း လိုက္နာရင္ အတြင္းသူ လိုက္နာၾကရမွာပဲ။ မတတ္ႏိုင္ဘူး … တဲ့၊ မတတ္ႏိုင္ သြားေပေတာ့ထဲကပဲ … (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား - (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ဒီအတြင္းလူကို ဘုရားသခင္ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကလဲ သူသတ္ေယာက်္ား ႏွိပ္စက္သမားလုိ႔ ဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ မေဟာဘူးလား … (ေဟာပါတယ္ဘုရား)။

အဲဒီကဲ့သုိ႔ ေဟာထားတာကို ခင္ဗ်ားတုိ႔ သူတုိ႔ေၾကာင့္ သံသရာရွည္တယ္ဆိုတာ မျပတ္လုိ႔ရွိရင္ ရွည္ေနတာ ဘုန္းႀကီးေသေသခ်ာခ်ာေဖာ္, ေဖာ္ေျပာတယ္ (မွန္ပါ့) မေျပာဘူးလား … (ေျပာပါတယ္ ဘုရား)။

ဒီမဂ္သာမ၀င္ရင္ သူတုိ႔မေျပာခင္ ရွည္တာမဟုတ္ဘူးလား (ဟုတ္ပါတယ္) ဒါနကုိလုပ္၊ ဒါနေၾကာင့္ ဘာမွ သံသရာမရွည္ႏိုင္ဘူး၊ ေဟာဒီတဏွာနဲ႔ ဆုေတာင္းႀကီးက ဆုေတာင္းတဏွာကေနၿပီး ရွည္ခ်လိုက္ တယ္ (မွန္ပါ့) ဒါနလွဴတုန္းကေတာ့ နိဗၺာနပစၥေယာ ေဟာတု မလာဘူးလား (လာပါတယ္ဘုရား)။

အဲ …နိဗၺာန္မရမီစပ္ၾကား ထည့္လိုက္ဦးမဟဆုိၿပီး ဒီကေနၿပီး ရွည္ပစ္လိုက္တာနဲ႔ ရွည္ကုန္ေရာ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

တဏွာက ရွည္ပစ္လိုက္ေရာ နိ္ဗၺာန္၀င္လုိ႔ရွိရင္ ယေသာ္ဓရာတုိ႔လုိပဲ သူ႕ခင္ပြန္းသည္ နိဗၺာန္၀င္မွ ၀င္မယ္ဆိုၿပီး သကာလ ဆုရွည္ႀကီးေတာင္းထားလုိက္တယ္ … (မွန္ပါ့)။

ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း အားထုတ္လုိ႔ရွိရင္ ဒါေလာက္မၾကာဘဲနဲ႔ ယေသာ္ဓရာ ဆုျပည့္တယ္ (မွန္ပါ့) ေမာင္ေတာ္နဲ႔ မခြဲခ်င္တာနဲ႔ ေလးသေခ်ၤနဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္း ေစာင့္ရတယ္ … (မွန္ပါ့ဘုရား) ဘယ္ေလာက္ၾကာသြားသတံုး … (ၾကာပါတယ္ ဘုရား)။

ဒကာ ဒကာမတုိ႔ ဒီလိုမ်ား ၾကာခ်င္ေသးသလား (မၾကာခ်င္ပါဘုရား) ခင္ဗ်ားတုိ႔ကသာ မၾကာခ်င္ ဘူးေျပာတာ၊ ဒီသား ဒီသမီးဆိုတာေတြက်ေတာ့ ဒီအတိုင္းခံေနရတဲ့ အဓိပၸါယ္မ်ိဳးေရာက္ေနတယ္ (မွန္ပါ့) မေရာက္ဘူးလား … (ေရာက္ပါတယ္ဘုရား)။ အဲဒီကိုယ္အတြင္းသူေတြေျပာတာကို အကုန္ဖ်က္ပါ၊ အျပင္ဘက္ကေျပာတာကို အမွန္ယူပါ၊ သေဘာက်ပလား (မွန္ပါ့)။

ကိုယ့္အတြင္းက ေျပာတာေတာ့ အမွန္မယူပါနဲ႔၊ ကိုယ့္သား ကိုယ့္သမီးကိုၾကည့္ပါ၊ ကိုယ့္မ်က္လံုး ႏွင့္ၾကည့္ရင္ ကိုယ့္သားကိုယ့္သမီးဟာ ဘယ္ေလာက္အ႐ုပ္ဆုိးဆိုး ေခ်ာေနတာပဲ (မွန္ပါ့)၊ ေဘးကေန ၾကည့္တာကိုေျပာ၊ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတုိ႔က ၾကည့္ယံု၊ ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)။

ကိုယ့္ဟာကိုယ္ၾကည့္ရင္ တဏွာမ်က္လံုး ဒိ႒ိမ်က္လံုးနဲ႔  ၾကည့္ေနတာ … (မွန္ပါ့) အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္သားကိုယ့္သမီးက ဘယ္ေလာက္ပဲ အ႐ုပ္ဆိုးေနေန ကိုယ့္စိတ္ထဲက ဘယ့္ႏွယ္ေနသတံုး … (ေခ်ာေနပါတယ္) ေခ်ာေနတာပဲ၊ လွေနတာပဲ၊ လိမၼာေနတာပဲ၊ ညိဳပင္ညိဳျငားေသာ္လဲညိဳေခ်ာ၊ ဆိုးပင္ဆိုးျငားေသာ္လဲ ေကာင္းတဲ့ေနရာကြက္ၿပီး ပါရေသးတယ္ (မွန္ပါ့) ဒီလိုမလာၾကဘူးလား … (လာပါတယ္ဘုရား) အကုန္လံုး သူ႕ဟာက တဏွာဒိ႒ိနဲ႔ ျပင္ၿပီးသြားေတာ့တာပဲ (မွန္ပါ့) ရိပ္မိပလား … (ရိပ္မိပါၿပီဘုရား)

ဆိုးေတာ့ဆိုးတယ္၊ သုိ႔ေသာ္ေကာင္းတဲ့ ေနရာကေလး ရွိတယ္ဗ်ာ လာေသးတာပဲ။ တဏွာသိ႒ိက ဒီဥစၥာကို ကြက္ကြက္ထုတ္လိုက္တာပဲ … (မွန္ပါ့) မထုတ္ဘူးလား (ထုတ္ပါတယ္ ဘုရား)။

အဲဒီေတာ့ ကိုယ့္အတြင္းကေျပာတာ တစ္လံုးမွ မမွန္ဘူး၊ ေဘးက အရပ္က ေျပာတာသာၾကည့္ … (မွန္ပါ့) အရပ္ကလူ ၃-၄ ေယာက္နဲ႔ ေပါင္းၿပီး ကိုယ့္သားသမီး ၾကည့္ေပေစ၊ အဲဒီေျပာတာကို အမွန္ထားပါ … (မွန္ပါ့)။

ႏုိ႔မဟုတ္လုိ႔ရွိရင္ျဖင့္ ရန္ျဖစ္မည္ခ်ည္းစိတ္ကူး၊ မဟုတ္ဘူးလား … (ဟုတ္ပါတယ္) သူ႕သားကေလး အ႐ုပ္ဆိုးပါတယ္ ေျပာရင္ သူ႕သားက ဆုိးရပါ့မလားဆုိၿပီး ရန္ျဖစ္မွာပဲ … (မွန္ပါ့) ကိုယ္ၾကည့္ထားတာ ကေတာ့ တဏွာမ်က္လံုး, ဒိ႒ိမ်က္လံုးနဲ႔ ၾကည့္ထားတာ၊ ကိုယ့္မ်က္လံုးက မ်က္လံုးမွားႀကီး (မွန္ပါ့)။

အရပ္ေျပာတာ မမွန္ဘူးလား (မွန္ပါတယ္) ကိုယ့္မ်က္လံုးက မွန္ရဲ႕လား … (မမွန္ပါဘုရား) မမွန္ ေပမယ့္ ေက်နပ္ရဲ႕လား … (မေက်နပ္ပါဘုရား) မေက်နပ္ရင္ ရန္ျဖစ္႐ံုပဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔ရွိေတာ့တယ္ … (မွန္ပါ့) သေဘာက်ပလား … (က်ပါၿပီဘုရား)။

လြဲတာေတာ့ ဘယ္သူက လြဲတာတံုး (ကိုယ္ကလြဲတာပါဘုရား) အဲဒါေၾကာင့္ တဏွာဒိ႒ိေျပာတဲ့ စကားကို ဒကာ ဒကာမေတြ မယံုနဲ႔ … (မွန္ပါ့) တဏွာဒိ႒ိ သူတုိ႔၀င္လာလုိ႔ရွိရင္ ေအာက္သံသရာ မသြားဘူး လား၊ သြားသလား … (သြားပါတယ္ဘုရား)။

တဏွာ ဥပါဒါန္ ကံ - ဒိ႒ိ ဥပါဒါန္က ဘယ္သြားသတံုး (ေအာက္သံသရာ သြားပါတယ္ဘုရား) ဒါျဖင့္ သူေျပာတာယံုရင္ ေအာက္သံသရာ သြားရမွာေပါ့ဗ်ာ (မွန္ပါ့) မမွန္လုိ႔ သြားရတာေပါ့၊ မွန္ရင္ … (မသြားရပါ ဘုရား)။

မသြားရဘူးဆိုေတာ့ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္က ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းလင္းျပေနေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြ ေဘးက တရားေဟာသလို ဆရာဘုန္းႀကီးမ်ား ေျပာတာကို အမွန္ထားၾကပါ၊ ကိုယ့္၀မ္းထဲက အေတြးလံုး အဆလံုးမွန္သမွ် အကုန္အလြဲခ်ည္းမွတ္ (မွန္ပါ့) ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ဒါျဖင့္ ေသတတ္ပလား … (ေသတတ္ပါၿပီဘုရား) ဘယ္ႏွနည္းေသရမွာတံုး … (သံုးနည္းပါဘုရား) သံုးနည္းမွာလဲ ဘယ္ဟာသာလွ်င္ ကိုယ္ပိုင္လုပ္ဖုိ႔သင့္သတံုး … (၃-နံပါတ္ပါဘုရား)။

၁-နံပါတ္လဲက်ဳပ္တုိ႔ ဘုရားနဲ႔ မေတြ႕ႏိုင္ေတာ့ ပယ္လုိက္၊ ၂-နံပါတ္လဲ ေသခ်ိန္မသိလုိ႔ပယ္လိုက္၊ ၃-နံပါတ္ကိုပဲ ႏွလံုးသြင္းၾက … (မွန္ပါ့)၊ ရွင္းပလား … (ရွင္းပါၿပီဘုရား)။

ကဲ … ယေန႔ဒီတြင္ ေတာ္ၾကဦးစို႔။

သာဓု … သာဓု … သာဓု …။

http://www.mogokinsightny.org/publications/

ဆိုဒ္မွ ထပ္ဆင့္ယူ၍မွ်ေဝပါသည္